தோற்றுப்போன அமெரிக்க வியூகம்: ஈரானுக்கு எதிரான போரில் குர்திஷ் போராளிகள் திடீரென பின்வாங்கியது ஏன்?

அமெரிக்காவும் இஸ்ரேலும் இணைந்து ஈரான் மீது போர் தொடுத்த முதல் சில வாரங்களில், ஈராக்கின் இர்பில் (Erbil) நகரில் இருந்த கார் ஷோரூம்களில் ஒரு விசித்திரமான விஷயம் நடந்தது. ஈரானைச் சேர்ந்த குர்திஷ் பிரிவுகளின் பிரதிநிதிகள், திடீரென ராணுவப் பயன்பாட்டிற்கு உகந்த எஸ்யூவி (SUV) ரக வாகனங்களை மொத்தமாக வாங்கிக் குவிக்கத் தொடங்கினர். ஐரோப்பா, ஆஸ்திரேலியா மற்றும் கனடாவில் சொகுசாக வாழ்ந்து வந்த குர்திஷ் படையினர் அவசர அவசரமாக எல்லைப் பகுதிக்கு வரவழைக்கப்பட்டனர். பல நம்பகமான தகவல்களின்படி, “அமெரிக்கா மற்றும் இஸ்ரேலிடமிருந்து பச்சை விளக்கு காட்டிய 72 மணிநேரத்திற்குள்” ஈரானுக்குள் புகுந்து தாக்குதலைத் தொடங்குமாறு சில குர்திஷ் குழுக்களுக்கு ரகசிய உத்தரவுகள் பிறப்பிக்கப்பட்டிருந்தன.

அவர்கள் தீட்டிய வியூகம் உலகப் போர்களில் நாம் அடிக்கடி பார்க்கும் அதே பழைய கதைதான்: “மேலே இருந்து அமெரிக்காவின் வான்வழித் தாக்குதல், கீழே இருந்து குர்திஷ் போராளிகளின் உள்நாட்டுக் கிளர்ச்சி”. போர் தொடங்குவதற்கு முன்பு வாஷிங்டனில் நடந்த சந்திப்பில், இஸ்ரேல் பிரதமர் நெதன்யாகு கிட்டத்தட்ட ஒரு மணிநேரத்திற்கும் மேலாக அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்பை வற்புறுத்தி இந்தத் திட்டத்தை ஏற்க வைத்திருந்தார். வட ஈராக்கில் முகாமிட்டிருக்கும் குர்திஷ் ஆயுதக் குழுக்களைப் பயன்படுத்தி ஈரானிய அரசை மிக எளிதாகக் கவிழ்த்துவிடலாம் என்பது நெதன்யாகுவின் கணக்கு. டிரம்பும் இதற்குப் பச்சை விளக்கு காட்டி, ஆயுதங்களையும் நிதியையும் ரகசியமாக வாரி இறைத்தார்.

ஆனால், என்ன நடந்தது? போர் தொடங்கி ஒரு வாரத்திற்குள், டொனால்ட் டிரம்ப் இந்தத் திட்டத்தை திடீரென ஒட்டுமொத்தமாக ரத்து செய்தார்; அந்த இரண்டாவது போர்க்களம் இறுதிவரை திறக்கப்படவே இல்லை. இந்தத் திட்டத்தின் படுதோல்வி, ஈரானை வெளியிலிருந்து நசுக்க நினைக்கும் மேற்கத்திய நாடுகளின் வியூக எல்லைகளையும், இஸ்லாமியக் குடியரசின் அசாத்தியமான தற்காப்பு பலத்தையும் உலகிற்கு நிரூபித்துக் காட்டியுள்ளது.

 முளையிலேயே கருகிய ‘கூட்டணி நாடகம்’

இந்தக் குர்திஷ் வியூகத்தில் ஆரம்பத்திலிருந்தே ஒரு மிகப்பெரிய ஓட்டை இருந்தது. இந்தத் திட்டத்தை வெற்றிகரமாகச் செயல்படுத்த வேண்டிய பிராந்திய நாடுகளுக்கு இதில் துளிக்கூட விருப்பம் இல்லை. 2026-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் அமெரிக்க அதிகாரிகள் குர்திஷ் அமைப்புகளிடம் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியபோது, துருக்கியும் (Türkiye), ஈராக்கில் உள்ள குர்திஷ் பிராந்திய அரசாங்கமும் (KRG) இதற்குப் பகிரங்கமாக எதிர்ப்புத் தெரிவித்தன.

குர்திஷ் போராளிகள் கையில் நவீன ஆயுதங்கள் கிடைத்தால் அது தங்களின் சொந்த நாட்டுப் பாதுகாப்பிற்கே அச்சுறுத்தலாக முடியும் என்று துருக்கி அஞ்சியது. ஈராக்கிய குர்திஷ் அரசோ, தங்களின் மண்ணைப் பயன்படுத்தி ஈரானைத் தாக்கினால், ஈரான் தங்கள் மீது ஏவுகணைகளை வீசிப் பழிவாங்கும் என்று பயந்தது. [1]

இங்குதான் வாஷிங்டனின் தொனி திடீரென மாறியது. மார்ச் 8 அன்று தனது ‘ஏர் ஃபோர்ஸ் ஒன்’ (Air Force One) விமானத்தில் செய்தியாளர்களிடம் பேசிய டிரம்ப், குர்திஷ் போராளிகள் ஈரானுக்குள் நுழைவதை தான் விரும்பவில்லை என்று கூறி பல்டி அடித்தார். “இந்த யுத்தம் ஏற்கனவே ஏகப்பட்ட சிக்கல்களோடு இருக்கிறது, இதில் குர்திஷ் மக்கள் தேவையில்லாமல் இறந்துபோவதை நான் விரும்பவில்லை” என்று சாக்குப்போக்கு கூறினார்.

உண்மையில், டிரம்ப் பின்வாங்கியதற்குக் காரணம் துருக்கியிடமிருந்து வந்த கடுமையான மிரட்டல்கள்தான். அதுமட்டுமில்லாமல், ஈரானுடன் நெருங்கிய வர்த்தக உறவைக் கொண்டிருக்கும் ஈராக் குர்திஷ் தலைவர்கள், அமெரிக்காவின் சுயநலப் போருக்காகத் தங்களின் பிராந்தியத்தை பலிகடா ஆக்கத் தயாராக இல்லை.

 அமெரிக்காவை நம்பி ஏமாந்த பழைய வரலாறு!

இந்தத் திட்டம் தோல்வியடைந்ததற்கு ஈரானின் ராணுவ பலம் மட்டுமே காரணம் அல்ல; குர்திஷ் அமைப்புகளுக்குள் இருந்த தீராத அவநம்பிக்கையும்தான் காரணம். குர்திஷ் போராளிகள் ஒன்றும் அமெரிக்கா சொல்வதைக் கேட்டு ஆடும் பொம்மைகள் அல்ல. முக்கிய குர்திஷ் அமைப்பான PJAK-இன் செய்தித் தொடர்பாளர் ரிவார் அப்தானன் ஊடகங்களுக்கு அளித்த பேட்டியில், தங்களுக்கு அமெரிக்காவோ, இஸ்ரேலோ எந்தவொரு ஆயுதத்தையோ, பணத்தையோ தரவில்லை என்று பகிரங்கமாக மறுத்தார்.

அவர் கூறியதற்குப் பின்னால் ஒரு மிக கசப்பான வரலாற்று உண்மை ஒளிந்திருக்கிறது: “அமெரிக்காவை நம்பினால் நடுரோட்டில்தான் நிற்க வேண்டும்” என்ற பாடம் அவர்களுக்கு ஏற்கனவே சிரியப் போரில் கிடைத்திருந்தது. சிரியாவில் ஐஎஸ் (IS) தீவிரவாதிகளுக்கு எதிராக அமெரிக்காவிற்காகக் குர்திஷ் படைகள் இரத்தம் சிந்திப் போராடின. ஆனால், வேலை முடிந்தவுடன் அமெரிக்கா தங்களைக் கைவிட்டுவிட்டு ஓடியதை அவர்கள் இன்னும் மறக்கவில்லை.

எனவே, அமெரிக்கா மற்றும் இஸ்ரேலின் சுயநல ஆட்டத்திற்குத் தங்களைப் பகடைக்காயாகப் பயன்படுத்த அவர்கள் இந்த முறை சம்மதிக்கவில்லை.

மற்றொரு குர்திஷ் தலைவரான முஸ்தபா பலூதி பேசும்போது, “ஈரானில் உள்ள மக்கள் கேட்பது சர்வதேச நாடுகளின் தூதரக ஆதரவைத் தானே தவிர, துப்பாக்கிகளை அல்ல; இது மக்களின் அரசியல் போராட்டம், ராணுவப் போர் அல்ல” என்று நெற்றியடியாகக் கூறினார். 1970 மற்றும் 1990-களில் அமெரிக்காவை நம்பி ஏமாந்த குர்திஷ் இனம், இந்த முறையும் வல்லரசுகளின் ‘பயன்படுத்திவிட்டுத் தூக்கியெறியும்’ (Use and Throw) வியூகத்திற்குப் பலியாக விரும்பவில்லை.

 தேசபக்தி கோஷமும், ஈரானின் தந்திரமும்!

ஒருவேளை குர்திஷ் தலைவர்கள் போரிடச் சம்மதித்திருந்தாலும், அவர்களுக்குள் இருந்த தீராத உள்கட்சிப் பூசல்களால் அவர்களால் ஒன்றுபட்டிருக்க முடியாது. காகிதத்தில் கூட்டணி அமைத்த குர்திஷ் படைகளால் போர்க்களத்தில் ஒன்றுசேர முடியவில்லை.

இதற்கெல்லாம் மேலாக, ஈரான் சும்மா வேடிக்கை பார்க்கவில்லை. போர் தொடங்கிய முதல் சில நாட்களிலேயே, ஈரானின் புரட்சிகர பாதுகாப்புப் படை (IRGC) வட ஈராக்கில் இருந்த குர்திஷ் முகாம்கள் மீது அதிரடியாக ட்ரோன் மற்றும் ஏவுகணைத் தாக்குதல்களை நடத்தி அவர்களின் முகாமை நிலைகுலையச் செய்தது. அவர்கள் தங்களின் ஆயுதங்களை எடுப்பதற்கு முன்பாகவே ஈரான் அவர்களைத் தற்காப்பு நிலைக்குத் தள்ளியது.

இங்குதான் ஈரானின் மிக முக்கிய அரசியல் தந்திரம் வேலை செய்தது. “வெளிநாட்டுச் சக்திகள் நம் நாட்டின் இனப் பிரிவினையைப் பயன்படுத்தி ஈரானைத் துண்டாடப் பார்க்கிறார்கள்” என்ற பழக்கமான தேசபக்தி நாடகத்தை ஈரான் அரசு கையில் எடுத்தது.

மேற்கத்திய நாடுகள் ஈரானின் பன்முகத்தன்மையை (Persians, Kurds, Azeris, Arabs) அதன் பலவீனமாகக் கருதின. அந்தப் பிளவை வைத்து ஈரானை உடைக்கலாம் என்று நினைத்த அமெரிக்காவின் கணக்கு 2026-இலும் தப்புக்கணக்காகிப் போனது. குர்திஷ் போராளிகள் தங்களை அடுத்தவர்களின் போருக்காகப் பலிகடா ஆக்க மறுத்துவிட்டனர்.

இறுதியாகக் கிடைத்த பாடம் என்னவென்றால்: ஈரானின் இஸ்லாமியக் குடியரசுக்குள் ஆயிரம் உள்நாட்டுப் பிரச்சினைகளும், தோல்விகளும் இருக்கலாம்; ஆனால், வெளியிலிருந்து திணிக்கப்படும் எந்தவொரு சூழ்ச்சியையும் தாங்கி நின்று பிழைத்துக்கொள்ளும் அசாத்தியமான பிழைப்புவாத வியூகம் அதற்குத் தெரிந்திருக்கிறது என்பதுதான்.