எல்லைக் கோடு (The Perimeter)
உயிர் பிழைப்பதற்காகப் போராடும் ஒரு சிறிய மனிதக் குழுவின் அங்கமாக நீங்கள் இருக்கிறீர்கள். இதை முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
அதற்கான காரணம் எதுவாகவும் இருக்கலாம்; அது முக்கியமல்ல. பேரழிவு, போர், மரணம், பசி அல்லது கொடிய நோய்—முன்னறிவிப்பின்றி வரும் எந்தவொரு பெருந்தீங்கும் அதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம். நீங்கள் நம்முடைய ஆதிகாலப் பாட்டன்களாக இருக்கலாம் அல்லது புதிய நிலங்களை ஆக்கிரமிக்கப் புறப்பட்ட முன்னோடிகளாக இருக்கலாம் அல்லது யாருமற்ற ஒரு ஒதுக்குப்புறமான இடத்தில் மாட்டித் தவிக்கும் குழுவாக இருக்கலாம், அல்லது ஒரு அணுஆயுதப் பேரழிவிலிருந்தோ, சோம்பி (Zombie) தாக்குதலிலிருந்தோ தப்பிப் பிழைத்தவர்களாகக் கூட இருக்கலாம். மீண்டும் சொல்கிறேன், அது முக்கியமல்ல! அதிநவீனத் தொழில்நுட்பங்கள் இல்லாத மனிதர்களுக்கு, சூழ்நிலை என்னவோ ஒன்றுதான்.
முதலில் உங்களின் பட்டாளத்தை நீங்கள் வரையறுக்க வேண்டும். யார் உள்ளே இருக்க வேண்டும், யார் வெளியே நிற்க வேண்டும் என்பதை நீங்கள் தீர்மானித்தாக வேண்டும். உங்களுக்கான அச்சுறுத்தல்களை அடையாளம் காண வேண்டும். உங்களது பட்டாளத்தைச் சுற்றி ஒரு பாதுகாப்பான எல்லைக் கோட்டை (Safe Zone) உருவாக்கி, அதை எப்போதும் தற்காத்துக் கொள்ள வேண்டும். வயது முதிர்வு அல்லது உடல்நலக்குறைவு காரணமாகப் பங்களிக்க முடியாதவர்களைப் பாதுகாத்துப் பராமரிக்க உங்களது குழு சம்மதித்தால் ஒழிய, மற்றபடி அந்தப் பட்டாளத்தில் இருக்கும் ஒவ்வொருவரும் குழுவின் உயிர்வாழ்விற்காக ஏதாவது ஒரு வழியில் உழைத்தே தீர வேண்டும்.
வேலை செய்யக்கூடியவர்கள் யார், அவர்கள் எதில் வல்லவர்கள், யார் யாருடன் சேர்ந்து வேலை செய்தால் கச்சிதமாக இருக்கும், மற்றும் எது நடைமுறைக்குச் சாத்தியம் என்பதை ஆராய்ந்து, யாருக்கு எந்த வேலை என்பதை நீங்கள் தான் முடிவு செய்ய வேண்டும்.
வேட்டையாடுதலும் போரிடுதலும் (Hunting and Fighting)
நீங்கள் உயிர் பிழைத்திருக்க வேண்டும் என்றால், நீங்கள் செய்ய வேண்டிய மிக ஆபத்தான இரண்டு வேலைகள்—வேட்டையாடுவதும் போரிடுவதும்தான்!
மனிதர்கள் செழித்து வளர புரதச்சத்தும் (Protein) கொழுப்புச்சத்தும் (Fat) இன்றியமையாதவை. காய்கறிகளில் இருந்தும் இவற்றை நீங்கள் ஓரளவு பெற முடியும் என்றாலும், முறையான விவசாயக் கட்டமைப்பு இல்லாத ஒரு சூழலில், உங்களது ஊட்டச்சத்துத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் அளவிற்குப் போதுமான காய்கறிகளைச் சேகரிப்பது உங்களுக்குப் பெரும் சவாலாக இருக்கும். ஆனால், ஒரு பெரிய விலங்கு கிடைத்துவிட்டால், அது பல நாட்களுக்கான புரதச்சத்தையும் கொழுப்பையும் ஒரே அடியாகக் கொடுத்துவிடும்; அந்த இறைச்சியை எப்படிப் பதப்படுத்துவது என்று தெரிந்தால் இன்னும் கூடுதல் நாட்களுக்கு அது கை கொடுக்கும்.
ஆனால், புரதச்சத்து நிறைந்த அந்தப் பெரிய விலங்குகளிடம் ஒரு சிக்கல் இருக்கிறது; அவை அவ்வளவு எளிதில் சாக விரும்புவதில்லை! இறைச்சி என்பது தசைநார்; அந்தத் தசைதான் விலங்குகளுக்குப் பலத்தைத் தருகிறது—பல நேரங்களில் மனிதர்களை விடவும் அவற்றுக்கு அதிகப் பலம் இருக்கும். காட்டு விலங்குகள் தங்களின் தந்தங்கள், கொம்புகள், குளம்புகள், நகங்கள் மற்றும் கூர்மையான பற்களோடு முழு ஆயுதபாணியாகத் திரிகின்றன. அவை தங்களின் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள மரணப் போராட்டம் நடத்தும். அப்படியிருக்கும்போது, புரதச்சத்து நிறைந்த ஒரு பெரிய விலங்கை வீழ்த்துவது என்பது மரணக் கிணற்றில் குதிப்பதற்குச் சமம்! அதற்கு அபாரமான பலம், அசாத்தியத் துணிச்சல், சரியான உத்தி மற்றும் மிக முக்கியமாகப் பட்டாளத்தின் கூட்டு முயற்சி (Teamwork) தேவை.
உணவைத் தேடிக் கண்டுபிடிப்பதற்கே முன்பின் தெரியாத ஆபத்தான எல்லைகளுக்குள் நீங்கள் ஊடுருவ வேண்டும்—அங்கே வெளியே உங்களுக்கு என்ன காத்திருக்கிறது என்று யாருக்குத் தெரியும்? நீங்கள் தப்பிப் பிழைக்கப் போகிறீர்கள் என்றால், விலங்குகள், மனிதர்கள், வேற்றுக்கிரகவாசிகள் அல்லது நடக்கும் பிணங்கள் (Undead) என எந்தவொரு கொடூரமான எதிரியிடமிருந்தும் உங்களது குழுவிற்குப் பாதுகாப்பு தேவை. உங்களிடம் உள்ளதை அதிரடியாகப் பறிக்க, வெளியே யாரோ அல்லது ஏதோ ஒன்று தயாராக இருக்கும் போது, அதற்குப் பதிலடி கொடுக்க உங்களது பட்டாளத்தில் யார் துணிச்சலோடு முன்வரப் போகிறார்கள் என்பதை நீங்கள் கண்டறிய வேண்டும். நீங்கள் நேசிக்கும் அனைத்தையும் பாதுகாக்கவும், அச்சுறுத்தலாக வரும் எதிரிகளை வேட்டையாடி அழிக்கவும், உங்களது குழுவில் போரிடுவதில் சிறந்த வித்தகர்களாக இருப்பவர்களைத் தான் நீங்கள் எல்லையில் காவலுக்கு நிறுத்த வேண்டும். நீங்கள் நேசிக்கும் அனைத்தையும் பாதுகாக்கவும், அல்லது வரவிருக்கும் அச்சுறுத்தலை முளையிலேயேக் கிள்ளி எறியவும் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.
ஒருவேளை உங்களது குழுவில் பெண்கள் இருக்கலாம், அல்லது இல்லாமலும் போகலாம். ஒருவேளை பெண்கள் உங்களோடு இருந்தால், அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பான பிறப்புக் கட்டுப்பாட்டுச் சாதனங்கள் (Birth control) கிடைக்கப் போவதில்லை. ஆணும் பெண்ணும் இணைவதைத் தடுக்க முடியாது, பெண்கள் கர்ப்பமடைவார்கள். மனிதர்களும் பாலூட்டிகள்தான்; மற்ற பாலூட்டிகளைப் போலவே இனப்பெருக்கத்தின் பெரும் சுமை பெண்களின் மேல் தான் விழும். இது நியாயமற்றதாகத் தோன்றலாம், ஆனால் இயற்கை இதையெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதில்லை.
எவ்வளவு பலமான, ஆக்ரோஷமான பெண்ணாக இருந்தாலும் கர்ப்பக் காலத்தில் அவளது வேகம் குறையும், அவள் பிறரைச் சார்ந்து வாழும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுவாள். எவ்வளவு தைரியமான பெண்ணாக இருந்தாலும் தன் குழந்தைக்குப் பாலூட்டி, அதைப் பராமரிப்பதிலேயே அவளது நேரம் கழியும். பிறக்கும் குழந்தைகள் பல வருடங்களுக்குச் சுயசார்பற்ற, பலவீனமான உயிர்களாகவே இருக்கும்.
ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் இடையே உடல் ரீதியாகவோ அல்லது மன ரீதியாகவோ வேறு எந்த ஒரு வேறுபாடும் இல்லை என்று நாம் வாதிட்டாலும் கூட, இந்த ஆபத்தான சூழலில், மனித இனப்பெருக்கத்தின் இந்த உயிரியல் யதார்த்தம் (Biological reality) ஒன்றை மிகத் தெளிவாக உணர்த்துகிறது. காலப்போக்கில் வேவு பார்ப்பது, வேட்டையாடுவது, போரிடுவது, தற்காப்புக் கோட்டைகளைக் கட்டுவது போன்ற கடினமான வேலைகளுக்கு ஆண்களே அதிகம் பொறுப்பேற்க நேரிடும். ஏனெனில், ஆண்களுக்கு இந்த வேலைகளில் தங்களை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொள்ளவும், திறமைகளை வளர்த்துக் கொள்ளவும் அதிக நேரம் கிடைக்கும். அதைச் செய்யாமல் தப்பிப்பதற்கு ஆண்களிடம் வேறு எந்தக் காரணமும் இருக்கப் போவதில்லை!
ஆண்கள் ஒருபோதும் கர்ப்பமடையப் போவதில்லை, அவர்கள் பாலூட்டப் போவதும் இல்லை. அவர்கள் தங்களின் குழந்தைகளால் முடக்கப்பட மாட்டார்கள். சில நேரங்களில் தங்களின் குழந்தைகள் யார் என்று கூட அவர்களுக்குத் தெரியாமல் போகலாம் (ஆனால் பெண்கள் தங்களின் குழந்தைகளைத் துல்லியமாக அறிவார்கள்). குழந்தைகள் தங்களின் தாய்மார்களைச் சார்ந்து இருப்பது போல, தந்தையரைச் சார்ந்து இருப்பதில்லை. எனவே, தங்களின் வாரிசுகள் எப்படியும் பிழைத்துக் கொள்வார்கள் என்ற நம்பிக்கையில், ஒட்டுமொத்தப் பட்டாளத்தின் நன்மைக்காக ஆபத்துகளைத் துணிச்சலோடு எதிர்கொள்ள ஆண்களுக்கு அதிக சுதந்திரம் கிடைக்கிறது.
யதார்த்த நிலைமை இப்படி இருக்க, கர்ப்பம் அல்லது பாலூட்டுவதைத் தாண்டி ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் இடையே வேறு சில உயிரியல் வேறுபாடுகளும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. சராசரியாக, ஆண்கள் பெண்களை விட உடலமைப்பில் பெரியவர்களாகவும், பலசாலிகளாகவும் இருக்கிறார்கள். ஆண்கள் அதிகத் துணிச்சல் மிக்கவர்களாகவும், இயந்திரங்களை இயக்குவதில் ஆர்வம் கொண்டவர்களாகவும், வழிகளைக் கண்டறிவதில் (Navigation) சிறந்தவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். ஆக்ரோஷமான ஆட்டங்களில் ஈடுபடுவதற்கே ஆண்களின் மூளை வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. அதிக டெஸ்டோஸ்டிரோன் (Testosterone) ஹார்மோன் கொண்ட ஆண்கள் அதிக ஆபத்துகளை எதிர்கொள்ளத் துணிகிறார்கள், சவால்களைத் தேடி ஓடுகிறார்கள். ஆண்கள் தங்களின் அந்தஸ்தை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளப் போட்டியிடுவதில் அதிக ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள்; அந்தப் போட்டியில் அவர்கள் ஜெயிக்கும் போது, அவர்களின் உடலில் சுரக்கும் டோபமைன் (Dopamine) அவர்களுக்கு ஒரு உச்சகட்டப் போதையையும், இன்னும் கூடுதல் டெஸ்டோஸ்டிரோனையும் வாரி வழங்குகிறது!
உங்களது பட்டாளம் உயிர் பிழைப்பதற்காகப் போராடிக் கொண்டிருக்கும் போது, நீங்கள் எடுக்கும் ஒவ்வொரு முடிவும் மரணத்தைத் தீர்மானிக்கும். தவறான நபரிடம் தவறான வேலையைக் கொடுத்தால், அந்த நபர் சாகலாம், நீங்கள் சாகலாம், அல்லது ஒட்டுமொத்தப் பட்டாளமே கூண்டோடு அழியலாம்! ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் இடையே உள்ள இந்த இயற்கையான வேறுபாடுகளின் காரணமாகவே—வேவு பார்ப்பது, வேட்டையாடுவது, சண்டையிடுவது, அரண் அமைப்பது போன்ற ஆபத்தான வேலைகளுக்கு எப்போதும் ஒரு ஆணே தகுதியானவனாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறான். இது ஏதோ தன்னிச்சையாக உருவாக்கப்பட்ட கலாச்சாரப் பாகுபாடு அல்ல; உங்களது பட்டாளத்தை உயிரோடு வைத்திருக்கத் தேவைப்படும் மிக முக்கியமான வியூகம் சார்ந்த பகுப்பாய்வு!
மனிதர்கள், சிம்பன்சிகளைப் போலவே பெரும்பாலும் கூட்டமாகவே வேட்டையாடுகிறார்கள். ஏனெனில் தனித்து வேட்டையாடுவதை விட, பட்டாளமாகச் சேர்ந்து வேட்டையாடுவது அதிக பலன் தரும். நீங்கள் ஒரு அணியை—அது எந்த வகையான அணியாக இருந்தாலும்—உருவாக்கும் போது, உங்களது வீரர்களின் தனிப்பட்ட திறமைகள் மட்டுமே அங்கு முக்கியமல்ல. அந்த அணியின் சமூகச் சூழலையும் (Social dynamic) நீங்கள் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும். யார் யாருடன் சேர்ந்து வேலை செய்தால் கச்சிதமாக இருக்கும்? ஒரு தலைவனாக, உங்களது பட்டாளத்திற்குள் ஒரு இணக்கத்தை உருவாக்க வேண்டும், கவனச்சிதறல்களைக் குறைக்க வேண்டும், மோதல்களைத் தவிர்க்க வேண்டும். ஆண்களின் குழுவிற்குள் அந்தஸ்துக்கான போட்டிகள் எப்போதும் இருக்கும்; அதே நேரத்தில் அவர்கள் பெண்களுக்காகவும் தங்களுக்குள் சண்டையிட்டுக் கொள்வார்கள். எனவே, குழுவிற்குள் தேவையற்ற பொறாமை மற்றும் பகையுணர்வை ஆரம்பத்திலேயே கிள்ளி எறிய வேண்டும் என்ற ஒரே காரணம் கூட, ஒரு பெண்ணுக்குப் பதிலாக அந்த இடத்தில் ஒரு ஆணைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்குப் போதுமானதாக இருக்கும்.
ஒருவேளை உங்களது குழுவில் பெண்கள் இருந்தால், அவர்கள் செய்ய வேண்டிய கடினமான, அவசியமான வேலைகள் அங்கே ஏராளமாக இருக்கும். உயிர் பிழைக்க வேண்டும் என்றால், குழுவில் உள்ள ஒவ்வொருவருமே தங்களின் முழுப் பங்களிப்பையும் கொடுத்தே தீர வேண்டும்; அதில் எந்த மாற்றுக்கருத்தும் இல்லை. ஆனால், வேட்டையாடுவதும் போரிடுவதும் எப்போதுமே ஆண்களின் தோள்களில்தான் வந்து விழும். உயிரா, மரணமா என்ற எல்லைக்கோட்டில் நின்றுகொண்டு போராடும் போது, மனிதர்கள் இந்த ‘சமத்துவம்’ பேசும் போலி நாகரிக முகமூடிகளைக் கழற்றி எறிந்துவிடுவார்கள். எது நடைமுறைக்குச் சாத்தியமோ, அந்த முடிவைத்தான் அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் எடுப்பார்கள்; ஏனேனில் அதுதான் அறிவுப்பூர்வமானது. இப்படி, உயிர் பிழைப்பதற்காக இயற்கையாகவே பிரிக்கப்படும் அந்த நடைமுறைக்கேற்ற வேலைப் பகிர்விலிருந்துதான் (Division of Labor) ஆண்களின் உலகம் ஆரம்பமாகிறது!
கூட்டுக் கூட்டம் அல்லது பார்ட்டி-கேங் (The Party-Gang)
தாமஸ் ஹாப்ஸ் (Thomas Hobbes) என்ற தத்துவஞானி ஒன்று எழுதினார்; தங்களைக் கட்டுப்படுத்த ஒரு பொதுவான அதிகாரம் அல்லது அரசன் இல்லை என்றால், மனிதர்கள் எப்போதும் ஒருவித ‘யுத்த’ (Warre) நிலைக்குத் தள்ளப்படுவார்கள். அந்தப் போர்க்களத்தில், ஒவ்வொரு மனிதனும் மற்ற எல்லா மனிதர்களுக்கும் எதிரியாகவே மாறுவான். ஹாப்ஸின் இந்த ‘யுத்த’க் கோட்பாடு கோட்பாட்டு ரீதியாக சுவாரசியமாக இருக்கலாம். ஆனால், எல்லாரும் எல்லாரோடும் சண்டை போடும் அந்த நிலை மனிதனின் உண்மையான இயற்கை குணம் அல்ல. ஒரு மனிதன் தன் சொந்த நலனைப் பார்ப்பது இயல்பானதுதான்; ஆனால், அதே சுயநலம்தான் ஆண்களை மிக வேகமாகக் கைகோர்த்து ஒன்றுசேர வைக்கிறது!
தனித்து வாழும் ஒருவனுக்கு உதவி கேட்க ஆள் இல்லை; அவன் தூங்கும் போது அவனது முதுகைக் காக்க யாரும் இல்லை. ஆண்கள் தனித்தனியாகப் பிரிந்து வாழ்வதை விட, பட்டாளமாக ஒன்றுசேர்ந்து வாழும் போதுதான் தப்பிப் பிழைப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். மனிதர்கள் எப்போதுமே சிறிய சிறிய குழுக்களாகவே வேட்டையாடியிருக்கிறார்கள், போரிட்டிருக்கிறார்கள். எனவே, இயற்கையான யுத்த நிலை என்பது தனிமனிதர்களுக்கு இடையே நடப்பது அல்ல; அது ஆண்களின் சிறிய சிறிய பட்டாளங்களுக்கு (Gangs) இடையே தொடர்ச்சியாக நடக்கும் மோதல்!
சிம்பன்சிகள் தங்களை ஒரு ‘பார்ட்டி-கேங்’ (Party-gang) என்ற அடிப்படையில் கட்டமைத்துக் கொள்கின்றன. அதாவது, சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப அவை தங்களின் குழுக்களின் அளவை மாற்றிக் கொள்ளும். சிம்பன்சிகள் பெரிய கூட்டங்களாக ஒன்று கூடி, வியூகம் சார்ந்த காரணங்களுக்காகவும், இனப்பெருக்கத்திற்காகவும், வளங்களைப் பகிர்ந்து கொள்வதற்காகவும் தங்களுக்குள் கூட்டணியை உருவாக்கிக் கொள்கின்றன. ஆனால், சூழ்நிலை மாறும்போது, அவை சிறிய குழுக்களாகவும், வேட்டையாடும் படைகளாகவும் பிரிந்துவிடுகின்றன. இந்தச் சிறிய குழுக்கள்—அதாவது அந்தப் ‘பட்டாளங்கள்’தான் (Gangs) உலகிலேயே மிக நெருக்கமான, பிரிக்க முடியாத அமைப்பாக இருக்கும்.
ஆண் சிம்பன்சிகள் தங்களின் பட்டாளத்திற்கு மிகவும் விசுவாசமாக இருக்கும், அவை ஒருபோதும் தன் கேங்கை விட்டு இன்னொன்றிற்கு மாறாது. சில நேரங்களில் பெண் சிம்பன்சிகள் வேட்டையாடும் போது ஆண்களுடன் சேர்ந்து கொள்ளும், ஆனால் அவை காலப்போக்கில் ஒரு கேங்கிலிருந்து இன்னொரு கேங்கிற்குத் தடம் மாறிக்கொண்டே இருக்கும்.
மனிதர்களும் இதே வழியில்தான் தங்களை ஒருங்கிணைத்துக் கொள்கிறார்கள். உதாரணத்திற்கு, ராணுவப் பிரிவுகளை (Military Units) எடுத்துக் கொள்வோம்:
ராணுவம் (Army): 80,000 – 200,000 வீரர்கள்
கார்ப்ஸ் (Corps): 20,000 – 45,000 வீரர்கள்
டிவிஷன் (Division): 10,000 – 15,000 வீரர்கள்
பிரிகேட் (Brigade): 3,000 – 5,000 வீரர்கள்
ரெஜிமென்ட் (Regiment): 3,000 – 5,000 வீரர்கள்
பட்டாலியன் (Battalion): 300 – 1,300 வீரர்கள்
கம்பெனி (Company): 80 – 225 வீரர்கள்
பிளாட்டூன் (Platoon): 26 – 55 வீரர்கள்
செக்ஷன்/பெட்ரோல்/ஸ்குவாட் (Section/Patrol/Squad): 8 – 13 வீரர்கள்
பயர்-டீம் (Fireteam): 2 – 4 வீரர்கள்
ஒரு குறிப்பிட்ட ராணுவத்தில் இருக்கும் அனைத்து ஆண்களுமே ஒரே பெரிய அணியின் அங்கத்தினர்கள்தான். ஆனால், அந்த அணியின் அளவு சுருங்கச் சுருங்க ஆண்களுக்கு இடையே இருக்கும் அந்தப் பாசப் பிணைப்பின் பலம் பன்மடங்கு அதிகரிக்கும்! குழு எவ்வளவு சிறியதாக இருக்கிறதோ, அந்த அளவிற்கு ஆண்கள் ஒருவருக்கொருவர் உயிரைக் கொடுக்கும் அளவிற்கு விசுவாசமாக இருப்பார்கள்.
எழுத்தாளர் செபாஸ்டியன் ஜங்கர் (Sebastian Junger), ஆப்கானிஸ்தானில் இருந்த அமெரிக்க ராணுவ வீரர்களிடம் அவர்களின் விசுவாசத்தைப் பற்றிக் கேட்டபோது, அவர்கள் ஒரு உண்மையை உடைத்தார்கள்: “தங்களின் பிளாட்டூன் (Platoon) அல்லது கம்பெனியில் (Company) இருக்கும் எந்தவொரு வீரனுக்காகவும் அவர்கள் யோசிக்காமல் தங்களின் உயிரைப் பணையம் வைக்கத் தயாராக இருக்கிறார்கள். ஆனால், அதற்கு அப்பால் அந்தப் பாசம் சட்டென்று குறைந்துவிடுகிறது.
நீங்கள் மூவாயிரம் அல்லது நாலாயிரம் வீரர்கள் கொண்ட பிரிகேட் (Brigade) நிலைக்குப் போகும்போது—அங்கே பொதுவான இலக்கு அல்லது அடையாளம் என்ற பேச்சு எல்லாமே வெறும் தியரி (Theoretical) அளவில்தான் இருக்கும்.” குழுக்களுக்கு இடையே அடிக்கடி மோதல்களும் போட்டிகளும் நடப்பது இதனால்தான். ஒவ்வொரு குழுவிற்கும் என்று தனித்தனி சின்னங்கள் (Regalia), தனித்தனி பாரம்பரியங்கள், தனித்துவமான அடையாளங்கள் மற்றும் ஒரு கூட்டு வரலாறு இருக்கும்.
மனித மூளையால் ஒரே நேரத்தில் அதிகபட்சமாக 150 பேர்களுடன் மட்டும்தான் அர்த்தமுள்ள சமூக உறவுகளைப் பராமரிக்க முடியும் என்று சில ஆராய்ச்சியாளர்கள் நம்புகிறார்கள். இதுதான் ஒரு சாதாரண ராணுவக் கம்பெனியின் (Company) அளவு; ஒரு ஆதிகால மனிதப் பழங்குடி சமூகத்தின் அளவும் இதுவேதான். நவீன காலத்தில் சமூக ஊடகங்கள் (Social media) வழியாக மக்கள் தொடர்ந்து தொடர்பில் இருக்கும் ‘நண்பர்களின்’ எண்ணிக்கையும் தோராயமாக இவ்வளவுதான் இருக்கும்.
அந்த 150 பேர் கொண்ட பழங்குடி கூட்டத்திற்குள்ளும், மனிதர்கள் இன்னும் சிறிய சிறிய குழுக்களை உருவாக்கிக் கொள்கிறார்கள். சும்மா யோசித்துப் பாருங்கள்… உங்களால் யாருக்குத் தாராளமாகக் கடன் கொடுக்க முடியும்? அவசரக் காலத்தில் நீங்கள் யாரை நம்பி களத்தில் இறங்குவீர்கள்? உங்களை நம்பி எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள்?நீங்கள் பெரும்பாலான மனிதர்களைப் போல இருந்தால், அந்த எண்ணிக்கை சட்டென்று ஒரு பிளாட்டூன், ஒரு ஸ்குவாட் (Squad) அல்லது ஒரு பயர்-டீம் (Fireteam) அளவிற்குச் சுருங்கிவிடும். உலகிலுள்ள பெரும்பாலான விளையாட்டுகளின் (Group sports) அணியின் அளவும் கூட, இந்த பயர்-டீம் மற்றும் பிளாட்டூன் எண்ணிக்கைக்கு இடைப்பட்டதாகவே இருக்கும்.
அமெரிக்கன் கால்பந்து அணிகளில் (American football) மொத்தம் 50 வீரர்கள் இருந்தாலும், ஒரே நேரத்தில் களத்தில் இறங்குவது வெறும் 11 பேர் மட்டும்தான். பேஸ்பால் (Baseball) அணிகளில் 25 பேர் இருந்தாலும், 9 பேர்தான் களத்தில் இருப்பார்கள்.(அடுத்த பக்கத்தின் தொடர்ச்சி…)…களத்தில் 9 பேர்தான் இருப்பார்கள். சாக்கர் (Soccer) கால்பந்து அணிகளில் 7 முதல் 11 வீரர்கள் ஆடுவார்கள். கூடைப்பந்து (Basketball) அணியில் 5 பேர் ஆடுவார்கள். வாட்டர் போலோ (Water polo) அணியில் 7 பேர் குளத்தில் இறங்குவார்கள்.ஆண்கள் பொழுதுபோக்கிற்காகவோ அல்லது கதைகளை உருவாக்கும் போதோ கூட, அறியாமலேயே இந்த ஆதிகாலப் பட்டாளத்தின் அளவிற்குத்தான் (Archetypal gang size) திரும்பிப் போகிறார்கள்.
உங்களுக்குப் பிடித்த திரைப்படங்கள், புத்தகங்கள் அல்லது தொலைக்காட்சித் தொடர்களில் எத்தனை முக்கியக் கதாபாத்திரங்கள் (Main characters) இருக்கிறார்கள் என்று எண்ணிப் பாருங்கள்? மதம் மற்றும் புராணக் கதைகளுக்கும் இந்த எண்ணிக்கை கச்சிதமாகப் பொருந்தும். இயேசு நாதருக்கு 12 சீடர்கள் இருந்தார்கள். கிரேக்கக் கடவுள்களில் உங்களால் எத்தனை பேரைப் பெயரிட முடியும்? நார்ஸ் (Norse) கடவுள்களில் எத்தனை பேர்?2 முதல் 15 ஆண்கள் கொண்ட குழுதான் ஒரு ‘கம்ஃபர்ட் ஜோன்’ (Comfort zone – பாதுகாப்பான வளையம்). வியூகங்களை வகுப்பதற்கும் (Tactical maneuvers), சமூக ரீதியாகக் கையாள்வதற்கும் இதுவே மிகச் சிறந்த அணியின் அளவு. இந்த எண்ணிக்கையில் இருக்கும் போதுதான் உங்களால் மற்ற ஆண்களைப் பற்றி அக்குவேறு ஆணிவேறாக உண்மையிலேயே தெரிந்து கொள்ள முடியும்.
100 அல்லது அதற்கு மேற்பட்டவர்களுடன் உங்களால் ஒரு நல்ல வேலை உறவையும், சுமுகமான நட்பையும் பராமரிக்க முடியுமே தவிர, அதற்கு மேல் போகும்போது அந்தப் பிணைப்பு வெறும் போலித்தனமாக மாறிவிடுகிறது. அங்கே விசுவாசம் உடைகிறது; ஆண்களை ‘ஒன்றாக’ வைத்திருக்கப் பல சட்டதிட்டங்களும் விதிகளும் தேவைப்படுகின்றன—அவை எப்போதுமே வன்முறையின் மிரட்டல் மூலமாகவே நிலைநிறுத்தப்படுகின்றன. நெருக்கடி காலங்களில்—வளங்கள் பற்றாக்குறையாகும் போது, சட்டதிட்டங்கள் உடையும் போது, அல்லது சட்டத்தை உடைப்பதால் இழப்பதற்கு எதுவும் இல்லை, பெறுவதற்கு நிறைய இருக்கிறது என்று ஆண்கள் நினைக்கும் போது… பெரிய கூட்டங்களிலிருந்து (Parties) விலகி, சிறிய, விறுவிறுப்பான பட்டாளங்களாகப் (Gangs) பிரிந்து செயல்படுவதே ஆண்களின் வழி (The Way of Men)! அந்தப் பயர்-டீம் முதல் பிளாட்டூன் வரையிலான அளவைக் கொண்ட பட்டாளம்தான் நம்முடைய (Us) மிகச் சிறிய அடிப்படை அலகு. அதற்கு அப்பால் இருப்பவர்கள் எல்லாரும் ‘அவர்கள்’ (Them). நமக்கும் அவர்களுக்குமிடையே எல்லையாக நிற்கும் அந்தக் கோடுதான்—நம்பிக்கையின் வளையம் (Circle of trust)!
எல்லைக் கோட்டை வரைதல் (Drawing the Perimeter)
கடுமையான மற்றும் நெருக்கடியான காலக்கட்டங்களில், ஆண்களின் முதல் மற்றும் மிக முக்கியமான வேலை என்ன தெரியுமா? ஒரு “எல்லைக் கோட்டை” (Perimeter) உருவாக்கி, அதை இரும்பு அரணாகப் பாதுகாப்பதுதான்! நாம் ஏற்கனவே பேசிய அந்த உயிர் பிழைப்பதற்கான (Survival) சூழலை மீண்டும் கொஞ்சம் கற்பனை செய்து பாருங்கள். மனிதர்களால் நாள் முழுதும், இரவு முழுதும் எந்நேரமும் வேட்டையாடவோ, சண்டையிடவோ, எதிரிகளைக் கொல்லவோ முடியாது. மனிதர்களுக்குத் தூக்கம் தேவை, உணவு தேவை; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகக் கொஞ்சம் ஓய்வு தேவை (Downtime). அதற்கு நீங்கள் ஒரு பாதுகாப்பான இடத்தை உருவாக்க வேண்டும்; எங்கேயாவது ஒரு முகாமை (Camp) அமைத்தே தீர வேண்டும். அதே நேரத்தில், தண்ணீரும் உணவும் எளிதாகக் கிடைக்கும் சில சாதகமான இடங்களையும் நீங்கள் கண்டறிய வேண்டும்.
ஒரு இடத்தை நீங்கள் தேர்ந்தெடுக்கும் போது, முதலில் யோசிக்க வேண்டிய விஷயம்—அந்த இடம் விலங்குகளாலோ அல்லது முன்பின் தெரியாத பிற ஆண்களின் பட்டாளங்களாலோ எளிதில் தாக்கப்படக்கூடிய ஆபத்தான நிலையில் இருக்கிறதா என்பதுதான். அதன் பிறகு, நீங்கள் ஒரு ஆரம்பகட்ட உளவு வேலையை (Basic recon) செய்ய வேண்டும்—அதாவது, உங்களைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் வேறு ஏதேனும் பழங்குடி மக்கள் நடமாடியதற்கான தடயங்கள் இருக்கிறதா, அல்லது ஆபத்தான காட்டு விலங்குகள் ஏதேனும் உலவுகிறதா என்பதைச் சோதித்துப் பார்க்க வேண்டும். உடலளவில் சோர்ந்து போயிருந்தாலும், உங்களது நோக்கம் நிறைவேறிய திருப்தியில், நீங்களும் உங்களது தோழர்களும் ஒரு தளத்தை (Base camp) அமைத்து, அந்த ஆரம்பகட்ட எல்லைக் கோட்டின் மீது எப்போதும் ஒரு கண் வைத்திருக்க வேண்டும்.
உங்களது ஒட்டுமொத்தக் குழுவின் உயிர்வாழ்வு என்பது—ஒரு நிலப்பகுதியை நீங்கள் எவ்வளவு வெற்றிகரமாகக் கைப்பற்றுகிறீர்கள், அதை எவ்வளவு பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கிறீர்கள் என்பதைப் பொறுத்துதான் அமைகிறது! நீங்கள் ஒரு எல்லையைக் கைப்பற்றி, அங்கே ஒரு எல்லைக் கோட்டை வரையும்போது, அந்தக் கோடுதான் உங்களது குழுவை இந்த உலகத்தின் பிற பகுதிகளிலிருந்து பிரிக்கிறது. எல்லைக் கோட்டிற்குள் இருக்கும் மனிதர்கள் ‘நாமும்’ (Us), அந்த எல்லைக்கு வெளியே இருக்கும் தெரிந்த, தெரியாத அனைத்தும் ‘அவர்களும்’ (Them) ஆக மாறுகிறார்கள்.
நீங்கள் இரவில் மூட்டும் நெருப்பின் வெளிச்சத்திற்கு அப்பால், காரிருள் சூழ்ந்திருக்கிறது. அந்த இருளுக்குள், உங்களது நெருப்பு வெளிச்சத்தின் எல்லையைத் தாண்டி ‘அவர்கள்’ பதுங்கியிருக்கிறார்கள். ‘அவர்கள்’ காட்டு விலங்குகளாக இருக்கலாம், சோம்பிகளாக இருக்கலாம், கொலைகார ரோபோக்களாக இருக்கலாம், அல்லது டிராகன்களாகக் கூட இருக்கலாம். பல நேரங்களில், அவர்கள் வேறு சில மனிதக் குழுக்களாகவும் (Other men) இருக்கக் கூடும்! ஆண்களுக்கு என்ன தேவை, அவர்கள் எதை அடையத் துடிப்பார்கள் என்பது மற்ற ஆண்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும். உங்களது ஆண்களிடம் ஏதேனும் ஒரு பொருள் இருந்தால், பிற ஆண்கள் அதை அடைய எதையும் செய்வார்கள் என்பதால், நீங்கள் மற்ற ஆண்களிடம் எப்போதும் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்.
ஆண்களுக்கு மதிப்புமிக்க விஷயங்களான—ஆயுதங்கள் (Tools), உணவு, தண்ணீர், பெண்கள், கால்நடைகள், தங்குமிடம் அல்லது ஒரு நல்ல வளமான நிலம் என எதுவாக இருந்தாலும்—அவற்றை அடைவதற்காக உங்களை காயப்படுத்தத் துணியும் பிற பேராசை பிடித்த ஆண்களிடமிருந்து உங்களை நீங்கள் பாதுகாத்தே தீர வேண்டும். இந்த எல்லைக் கோடுதான்—நீங்கள் நம்பும் ஆண்களையும், நீங்கள் நம்பாத அல்லது உங்களுக்கு முழுமையாகத் தெரியாத ஆண்களையும் தனித்தனியாகப் பிரித்துக் காட்டுகிறது. மனிதர்கள் நண்பர்களை உருவாக்கவே விரும்புவார்கள். எந்நேரமும் தற்காப்புப் பாணியிலேயே (Defensive) இருப்பது மன அழுத்தத்தைத் தரும். பெரும்பாலான மக்கள் மற்றவர்களை நம்பவும், கொஞ்சம் நிம்மதியாக ஓய்வெடுக்கவும் ஆசைப்படுகிறார்கள். ஆனால் நீங்கள் புத்திசாலியாக இருந்தால், ‘அவர்களைப்’ பற்றி முழுமையாகத் தெரிந்து கொள்ளும் வரை, அவர்களை அந்த எல்லைக் கோட்டின் மறுபக்கத்திலேயே வைத்திருக்க வேண்டும்.
அவர்களோடு கைகோர்க்கவோ அல்லது வியாபாரம் செய்யவோ நீங்கள் விரும்பலாம். ஆனால், அதற்காக உங்களது எச்சரிக்கை உணர்வை (Guard) ஒருபோதும் குறைத்துக் கொள்ளக் கூடாது. அப்படி நீங்கள் எச்சரிக்கையைக் குறைத்தாலும், அவர்கள் உங்களுடன் முழுமையாக ஒன்றிணைவார்கள் என்று சொல்ல முடியாது. பிற ஆண்கள் தங்களுக்கு என்று ஒரு தனி அடையாளத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளும் வரை, அவர்கள் எப்போதும் தங்களின் சொந்த நலனையே முதலில் பார்ப்பார்கள். உங்களது நலனை விடத் தங்களின் லாபத்தையே அவர்கள் முன்னிறுத்துவார்கள். கடினமான காலங்களில், குழுக்களுக்கு இடையே போடப்படும் ஒப்பந்தங்கள் மிக எளிதாக உடைந்துவிடும்.
போட்டி என்பது எப்போதுமே பகையுணர்வை உருவாக்கும்; அப்படிப்பட்ட சூழலில், தங்களின் சொந்தக் குழு உயிர் பிழைக்க வேண்டும் என்பதற்காக, ஆண்கள் மற்றவர்களை மனிதர்களாகக் கூட மதிக்காமல் (Dehumanize) மிகக் கொடூரமான முடிவுகளை எடுக்கவும் துணிவார்கள். நீங்கள் சில ஆண்களை ஒரு குறுகிய காலத்திற்கு ஒன்றாகச் சேர்த்து, அவர்களுக்கு இடையே போட்டியிடுவதற்கு ஏதேனும் ஒரு விஷயத்தைக் கொடுத்தால் போதும்—அவர்கள் உடனே ‘நாமும்’ மற்றும் ‘அவர்களும்’ (Us vs. Them) என்ற இரண்டு பிரிவுகளை உருவாக்கிவிடுவார்கள்!
முசாபர் ஷெரிப் (Muzafer Sherif) நடத்திய புகழ்பெற்ற “ராபர்ஸ் கேவ் பரிசோதனை” (Robbers Cave Experiment)
இதற்கு ஒரு மிகச்சிறந்த உதாரணம். சமூக உளவியலாளர்கள் சிறுவர்களை இரண்டு குழுக்களாகப் பிரித்து, அவர்களைத் தங்களுக்குள் போட்டியிடக் கட்டாயப்படுத்தினர். ஒவ்வொரு குழுவில் இருந்த சிறுவர்களும், தங்களைப் பற்றி அவர்களுக்குப் பிடித்த விஷயங்களை வைத்தோ அல்லது தங்களை அவர்கள் எப்படிப் பார்க்க விரும்பினார்களோ அதை வைத்தோ தங்களுக்குள் ஒரு ‘நாம்’ (Us) என்ற பிணைப்பை உருவாக்கிக் கொண்டனர். அதே நேரத்தில், அவர்கள் எதிர்ப் பக்கத்தில் இருந்த குழுவினரை மிகவும் கேவலமாகவும், எதிரிகளாகவும் சித்தரித்துக் கொண்டனர். அந்த இரு குழுக்களும் ஒருகட்டத்தில் ஒருவருக்கொருவர் கடுமையான பகையுணர்வை வளர்த்துக் கொண்டன. இருப்பினும், ஆராய்ச்சியாளர்கள் அவர்கள் இருவரும் இணைந்து செயல்படுவதற்கு ஒரு மிக வலுவான மற்றும் அவசியமான காரணத்தைக் கொடுத்தபோது அந்தப் போட்டிப் பட்டாளங்கள் (Competing gangs) தங்களின் கருத்து வேறுபாடுகளைக் கடந்து, ஒரு பெரிய கூட்டமாக ஒன்றாகக் கைகோர்த்தன.
ஒரு எல்லைக் கோட்டை வரைவது எப்போதுமே ஆண்களின் வேலையாகத்தான் இருந்து வந்திருக்கிறது. ஒரு பாதுகாப்பான இடத்தை உருவாக்கவும், ‘நம்மையும்’ ‘அவர்களையும்’ தனித்தனியாகப் பிரிக்கவும், ஒரு நம்பிக்கையின் வளையத்தை (Circle of trust) உண்டாக்கவுமே ஆண்கள் இதைச் செய்கிறார்கள். அமெரிக்காவில் புதிய நிலங்களைக் கண்டுபிடித்தது, சமீபத்திய மனித வரலாற்றில் ஆண்கள் இதை மீண்டும் செய்வதற்கு ஒரு வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது. ஆண்களின் சிறிய குழுக்கள் முன்பின் தெரியாத புதிய எல்லைகளுக்குள் துணிச்சலுடன் ஊடுருவினார்கள். பழைய உலகத்தின் பாதுகாப்பான பாதைகளில் கிடைப்பதை விட, இந்த ஆபத்தான பயணத்தில் தங்களுக்கு அதிக லாபம் கிடைக்கும் என்று அவர்கள் நம்பினார்கள். ஒட்டுமொத்த உலகமும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது, அவர்கள் அந்த முரட்டுத்தனமான காடுகளை எதிர்கொண்டார்கள். முகாம்களை அமைத்தார்கள். நாகரிகத்தையே அங்கிருந்து புதிதாக உருவாக்கினார்கள்.ஆனால், அங்கே காரிருளுக்குள் ஆபத்துகள் காத்துக்கிடந்தன. அங்கே பூர்வகுடிகள் இருந்தார்கள். கரடிகள், பாம்புகள் மற்றும் தங்களுக்குத் தேவையானதைப் பறிக்க வன்முறையைப் பயன்படுத்தத் துணிந்த பிற ஆண்களின் பட்டாளங்கள் இருந்தார்கள். அங்கே குடியேறியவர்கள், பூர்வகுடிகள் என இரு தரப்பு ஆண்களுமே ஒருவித முற்றுகைக்கு உள்ளானார்கள். வெளி அச்சுறுத்தல்களிலிருந்து தங்களைக் காத்துக் கொள்ள அவர்கள் தங்களை இன்னும் கடினமாக்கிக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது. தாங்கள் யாரை நம்பலாம், யாரை நம்பக் கூடாது, தங்களைச் சுற்றியுள்ள ஆண்களிடமிருந்து தங்களுக்கு என்ன தேவை என்பதை அவர்கள் தான் தீர்மானிக்க வேண்டியிருந்தது.
அமெரிக்காவின் மேற்குப் பகுதி (American West) கதை என்பது வெறும் ஒரே ஒரு கதைதான். தங்களின் சொந்த முயற்சியால் புறப்பட்டு, நிலத்தைக் கைப்பற்றி, அதைப் பாதுகாத்து, பாதுகாப்பான இடமாக மாற்றி, அங்கே வேரூன்றிய ஆண்களின் சிறிய குழுக்களால் எத்தனை பட்டாளங்கள், குடும்பங்கள், பழங்குடி சமூகங்கள் மற்றும் நாடுகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன? ஆண்கள் இதை ஒருபோதும் செய்யாமல் இருந்திருந்தால், இன்று ஒவ்வொரு கண்டத்திலும் மனிதர்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்க மாட்டார்கள்.
ஒரு தனித்துவமான பொறுப்பு (A Role Apart)
யார் உள்ளே இருக்க வேண்டும், யார் வெளியே நிற்க வேண்டும் என்பதை நீங்கள் இப்போது முடிவு செய்துவிட்டீர்கள். நீங்கள் யாரை நம்பலாம், யாரை நம்பக் கூடாது என்பதையும் தீர்மானித்துவிட்டீர்கள். எரியும் நெருப்பு வெளிச்சத்தின் நம்பிக்கையான வளையத்திற்குள் இருக்கும் அனைத்தையும் நீங்கள் இப்போது பாதுகாத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். எல்லையைக் கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். உங்களுக்கும், உங்களுடன் நிற்கும் ஆண்களுக்கும் மதிப்புமிக்க அனைத்தையும் நீங்கள் தற்காத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்.இப்போது எல்லாம் உங்கள் கைகளில்தான் இருக்கிறது. நீங்கள்தான் பாதுகாவலர்கள்! ஏனெனில், உங்கள் கடமையில் நீங்கள் தவறினால், அங்கே மனிதர்களுக்கு மகிழ்ச்சி இருக்காது. குடும்ப வாழ்க்கை இருக்காது. கதைகளோ, கலையோ அல்லது இசையோ அங்கே நிலைக்காது. ‘நமக்கும்’ ‘அவர்களுக்குமான’ அந்தப் போர்க்களத்தின் எல்லைக்கோட்டில் நீங்கள் ஆற்றும் பங்குதான் மிக முக்கியமானது. அந்தப் பாதுகாப்பான வளையத்திற்குள் உங்களுக்கு இருக்கும் மற்ற எல்லாப் பொறுப்புகளையும் விட இதுவே முதன்மையானது.
உங்களுடையது ஒரு தனித்துவமான பொறுப்பு. அந்தப் பொறுப்பைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் பிற ஆண்களுக்கு உங்களின் மதிப்பு என்ன என்பது—இந்தக் கடமையை நீங்கள் எவ்வளவு சிறப்பாகச் செய்யத் தயாராக இருக்கிறீர்கள் என்பதைப் பொறுத்தே அமையும். பிற ஆண்கள் உங்களை முழுமையாக நம்ப முடியும் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தாக வேண்டும். ஏனெனில், அங்கே ஒவ்வொரு விஷயமும் முக்கியமானது. உங்களது பலவீனம், பயம் அல்லது திறமையின்மை உங்களோடு இருப்பவர்களில் யாரையாவது கொன்றுவிடலாம். அல்லது ஒட்டுமொத்தக் குழுவையே ஆபத்தில் தள்ளிவிடலாம்.
இந்த வேலையில் சிறந்தவர்களாக இருக்கும் ஆண்கள்—அதாவது, ஒரு அசல் ஆணாக இருப்பதில் வல்லவர்களாக இருக்கும் ஆண்கள்—குழுவின் மதிப்பையும் நம்பிக்கையையும் பெறுவார்கள். துரோகம் செய்பவர்கள் அல்லது நம்பகத்தன்மை இல்லாத ஆண்களை விட, இவர்களுக்குக் குழுவில் அதிக மரியாதையும் நல்ல அங்கீகாரமும் கிடைக்கும். மிகக் கடுமையான ஆபத்துகள் சூழ்ந்திருக்கும் தருணத்தில் வெற்றியைத் தேடித்தரும் ஆண்கள், ஆண்களுக்குள்ளேயே மிக உயர்ந்த அந்தஸ்தை அடைவார்கள். அவர்கள் மாவீரர்களைப் போல நடத்தப்படுவார்கள். பிற ஆண்கள்—குறிப்பாக இளைஞர்கள்—அவர்களைப் போலவே வாழ ஆசைப்படுவார்கள்.
ஒரு சிக்கலான நவீன சமூகத்தில், நாம் அனைவருமே அந்த எல்லைக் கோட்டிற்குள் மிகவும் பாதுகாப்பாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். நாமே நமக்கான சொந்த வட்டங்களையும் குழுக்களையும் உருவாக்கிக் கொள்கிறோம். அவற்றை நாம் அடையாள ரீதியாகவே தற்காத்துக் கொள்கிறோம். பலதரப்பட்ட காரணங்களுக்காக நாம் மனிதர்களை நமது வட்டத்தில் சேர்க்கிறோம் அல்லது விலக்குகிறோம்.
தற்போது ஆபத்திற்கும் பாதுகாப்பிற்குமான எல்லைக்கோட்டிலிருந்து நாம் வெகுதூரம் தள்ளி வந்துவிட்டோம். அதனால்தான், இன்றைய மனிதர்கள் உயிர் பிழைப்பதற்கும் தற்காப்புக்கும் தேவையே இல்லாத குணங்களை அதிகம் கொண்டாடத் தொடங்கிவிட்டார்கள். ஆண்மை லட்சணத்துக்கு சம்பந்தமே இல்லாத பாடகர்கள், ஆடை வடிவமைப்பாளர்கள், இனிமையாகப் பேசுபவர்கள், வெறும் புத்திசாலித்தனம் அல்லது அழகை மட்டுமே தங்களின் திறமையாகக் கொண்டிருப்பவர்கள் போன்றோரைத் தேடி, இன்றைய சமூகத்தில் உள்ள ஆட்டு மந்தைகள் ஓடுகின்றன. அவர்களை வழிநடத்தும் மேய்ப்பர்களும், அதே போன்ற விஷயங்களை நோக்கியே, இந்த மந்தைகளை மீண்டும் மீண்டும் ஓட்டிச் செல்கிறார்கள்.
எனினும் ஆண்கள், தங்களை ஆண்கள் என்று மதிப்பிடும் போது, அவர்கள் இப்போதும் அதே பழைய குணங்களைத்தான் பார்க்கிறார்கள். அந்த எல்லைக் கோட்டைக் காப்பதற்கு எந்தக் குணங்கள் தேவையோ, அவற்றுக்கே முக்கியத்துவம் தருகிறார்கள். அவசரக் காலத்தில் ஒரு ஆணைப் பயனுள்ளவனாகவும், நம்பகமானவனாகவும் மாற்றும் குணங்களை மட்டுமே ஆண்கள் மதிக்கிறார்கள், பாராட்டுகிறார்கள். மனித வரலாற்றில் ஆண்களுக்கு என்று எப்போதுமே ஒரு தனித்துவமான பொறுப்பு இருந்து வந்திருக்கிறது. சூழ்ந்து வரும் ஆபத்துகளுக்கு எதிராக, உயிர் பிழைக்கப் போராடும் ஒரு பட்டாளத்தின் பாதுகாவலனாக ஒரு ஆண் எப்படிச் செயல்படுகிறான் என்பதை வைத்தே, அவர்கள் இன்றும் ஒருவரையொருவர் எடை போடுகிறார்கள்.
வெறுமனே ஒரு மனிதனாக இல்லாமல், ஒரு ‘ஆணாக’ இருப்பதற்கான அசல் இலக்கணம் என்பது—முழுக்க முழுக்க அந்த பாதுகாக்கும் பொறுப்போடு மட்டுமே தொடர்புடையது. உயிரைக் குடிக்கும் அச்சுறுத்தல்களைத் தடுத்து நிறுத்த, நீங்களும் உங்களது தோழர்களும் ஒருவருக்கொருவர் தோள் கொடுத்து (Back to back) அரணாக நிற்கும் போது, உங்களுடைய குழுவில் இருக்கும் ஆண்களிடம் இருந்து எதை எதிர்பார்ப்பீர்கள்? அல்லது, உங்கள் ஒட்டுமொத்தப் பட்டாளத்திற்கும் ஒரு வாரத்திற்குத் தேவையான உணவை வழங்கக்கூடிய ஒரு ஆபத்தான விலங்கினை நீங்கள் அனைவரும் வளைத்துப்பிடிக்க முயலும் போது உங்களது வலது பக்கத்திலும் இடது பக்கத்திலும் எப்படிப்பட்ட ஆண்கள் நிற்க வேண்டும் என்று நீங்கள் ஆசைப்படுவீர்கள்?