பலம் என்பது மிகவும் நேரடியான, உடல் ரீதியான ஒரு தத்துவம். ஆனால் வீரத்திற்குப் பல பெயர்கள் உண்டு. அது பல வழிகளில் வரையறுக்கப்பட்டும் இருக்கிறது. புற அழுத்தங்களுக்கு எதிராக நகர்வது அல்லது உறுதியாக நின்று எதிர்ப்பதுதான் பலம். ஆனால் வீரம் என்பது ஒரு இயக்க ஆற்றல் (Kinetic) போன்றது. வீரம் தான் ஒரு செயலை, இயக்கத்தை அல்லது மன உறுதியைத் தொடங்கி வைக்கிறது. வீரம் என்பது பலத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கான ஒரு செயல் கருவி.
பார்ப்பதற்கு ஒருவன் முரடனாக காட்சியளிக்கலாம். ஆனால், சண்டை என்று வரும்போது ஒதுங்கி நின்று வேடிக்கை பார்க்கக்கூடிய கோழையாக இருக்கலாம். அப்படிப்பட்ட பலமான கோழையை விட, களத்தில் இறங்கிப் போரிடும் பலவீனமான தைரியசாலி ஆண்கள் எவ்வளவோ மேல்.
தன் சொந்த விருப்பத்தில் செய்யும் எல்லாச் செயல்களுமே துணிச்சலானவை என்று நான் சொல்ல வரவில்லை. ஆனால், துணிச்சல் தேவைப்படும் எந்தவொரு செயலுக்கும் பின்னால்—ஒருவனின் ஆழமான சுயவிருப்பமும் மன உறுதியும் கண்டிப்பாக இருந்தே தீர வேண்டும். ஒரு கிளாஸ் தண்ணீரைத் தூக்கி உங்களது வாய்க்கு அருகில் கொண்டு வருவதற்குப் பலம் போதுமானது, அதற்கு வீரம் தேவையில்லை. வீரம் என்ற வார்த்தைக்குள் எப்போதும் ஒரு ‘ஆபத்து’ (Risk) ஒளிந்திருக்கிறது. அங்கே தோல்விக்கான வாய்ப்போ அல்லது ஒரு பேராபத்தோ கண்டிப்பாக இருக்க வேண்டும். ஆபத்தின் அளவை வைத்தே ஒருவனின் வீரம் அளவிடப்படுகிறது. ஆபத்து எவ்வளவு பெரியதோ, அவனது வீரமும் அவ்வளவு பெரியது!
எரியும் ஒரு கட்டிடத்திற்குள் பாய்ந்து ஓடுவது என்பது, உங்களது மேலாளரை (Boss) எதிர்த்துப் பேசுவதை விடப் பெரிய வீரம். அதேபோல், உங்கள் மேலாளரை நேருக்கு நேர் எதிர்த்துப் பேசுவது என்பது, யாருக்கும் தெரியாமல் ஒரு மொட்டைக் கடுதாசி (Anonymous note) எழுதுவதை விட பெரிய வீரம். எந்தவொரு பெரிய விளைவுகளையும் ஏற்படுத்தாத செயல்களுக்குப் பெரிய அளவில் வீரம் தேவைப்படுவதில்லை.
அரிஸ்டாட்டில் தனது ‘நிகோமேகியன் எதிக்ஸ்’ (Nicomachean Ethics) என்ற நூலில் ஒரு மாவீரன் என்பவன் யார் என்பதற்கு ஒரு விளக்கம் தருகிறார்: “வீரம் என்பது பயத்தோடு தொடர்புடையது; மனித வாழ்க்கையில் பயப்படுவதற்குப் பல விஷயங்கள் இருந்தாலும், மரணம் தான் எல்லாவற்றையும் விட மிகவும் பயங்கரமானது. மரணம் சூழ்ந்திருக்கும் போர்க்களத்தின் அவசரக் காலங்களிலும் எவன் ஒருவன் பயமின்றி நிற்கிறானோ, அவனே மாவீரன்; போரின் உச்சகட்ட ஆபத்துகள்தான் இந்த வீரத்திற்கான மிகச்சிறந்த சோதனைக்களம்.” போரிடக் கட்டாயப்படுத்தப்படும் ஆண்கள், தங்களின் சொந்த விருப்பத்தோடு போர்க்களத்தில் வீரத்தைக் காட்டும் ஆண்களை விடக் குறைந்த வீரம் கொண்டவர்கள் என்ற கருத்தையும் அவர் அங்கே பதிவு செய்கிறார்.
அரிஸ்டாட்டில் வீரத்தை ஒரு ஒழுக்க நற்பண்பாக, ஒரு உன்னதமான செயலுக்கான சுயவிருப்பமாகவே பார்த்தார். போர்க்களத்தில் தங்களின் தொடர் வெற்றிகளால் மட்டுமே அசாத்தியத் துணிச்சலோடு வலம் வருபவர்களின் வீரத்தை அவர் கேள்விக்குள்ளாக்கினார்.
சின்னதாக ஒரு அச்சுறுத்தல் வரும்போதே, பலமும் அனுபவமும் வாய்ந்த ஆண்களின் நெஞ்சு கூடப் பயத்தால் படபடப்பது உண்மைதான். இன்னும் சொல்லப்போனால், நிஜமாகவே ஒரு பெரிய சவாலை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ளும் போது, அப்படிப்பட்ட மாவீரர்கள் கூடப் பயந்து பின்வாங்குவதை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். இருப்பினும், கடந்த கால வெற்றிகளின் (Track record) மூலம், ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு வீரம், தானாகவே வந்துவிடுகிறது என்பதும் உண்மைதான்.
ஒரு சண்டையில் கூட ஜெயிக்காத ஒருவன், அனுபவம் வாய்ந்த ஒரு முரட்டுப் போர்வீரனை எதிர்க்கத் துணிந்தால்—அவனது நோக்கம் எவ்வளவு உன்னதமானதாக இருந்தாலும்—அவனை நாம் மாவீரன் என்பதா அல்லது வெறும் முட்டாள் என்பதா?அரிஸ்டாட்டில் குறிப்பிடும் வீரம் என்பது, பயத்திலோ அல்லது கோபத்திலோ தங்களின் கட்டுப்பாட்டை இழந்து, அந்த நேரத்து ஆத்திரத்தில் பாயும் ஒரு காட்டுமிராண்டித்தனமான வெறித்தனம் அல்ல. மாறாக, “மாவீரர்கள் எப்போதும் கௌரவத்திற்காகவே செயல்படுகிறார்கள்; ஆனால் அவர்களின் உணர்ச்சி வேகம் அவர்களுக்குப் பக்கபலமாக இருக்கிறது” என்று அவர் கூறுகிறார்.
உணர்வுகளின் பலத்தால் அதிரடியாகச் செயல்படும் ஆண்களிடம் ‘வீரத்திற்கு நெருக்கமான ஏதோ ஒரு குணம்’ இருப்பதை அவர் ஒப்புக்கொள்கிறார். அரிஸ்டாட்டிலின் இந்த வீரத்தைப் பற்றிய கோட்பாடு ரசிக்கத்தக்கதாக இருந்தாலும், அது ஒரு உன்னதமான செயலின் தத்துவத்தோடு மட்டுமே பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால் யார் உண்மையில் மாவீரன் என்பதைத் துல்லியமாகத் தீர்மானிப்பது ஒருகட்டத்தில் ஒரு வெற்று விளையாட்டுப் போல மாறிவிடுகிறது
அரிஸ்டாட்டில், வீரத்தைக் குறிக்கப் பயன்படுத்திய ‘ஆண்ட்ரேயா’ (Andreia) என்ற வார்த்தை, பண்டைய கிரேக்கத்தில் ஆண்மை என்ற சொல்லுக்கும் இணையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. ‘ஆண்ட்ரேயா’ என்ற வார்த்தை ‘ஆண்ட்ரோஸ்’ (Andros) என்ற சொல்லிலிருந்து வந்தது; இதன் அர்த்தம் ‘ஆண்’ அல்லது அல்லது ‘ஆண்மை நிறைந்த’ என்பதாகும். மைல்ஸ் மெக்டொனால் (Myles McDonnell) என்ற வரலாற்றாசிரியர் தனது ‘ரோமன் மேன்லினஸ்’ (Roman Manliness) என்ற புத்தகத்தில் ஒரு வாதத்தை முன்வைக்கிறார். பண்டைய ரோமானியர்களின் காதுகளில் ‘விர்துஸ்’ (Virtus) என்ற வார்த்தை விழுந்தபோது, அது அவர்களுக்கு ‘ஆண்மை’ என்ற உணர்வைத் தந்தது. (இன்றைய ஆங்கிலம் பேசுபவர்களுக்கு ‘மேன்லினஸ்’ என்ற வார்த்தை தரும் அதே உணர்வுதான் அது).
ஆரம்பகால லத்தீன் மொழியில் ‘விர்துஸ்’ என்றால் வீரம்—குறிப்பாகப் போர்க்கள வீரம் என்றுதான் பொருள். ‘விர்’ என்றால் ‘ஆண்’, மற்றும் ‘விர்துஸ்’ என்றால் ‘வீரம்’ என்று பொருள். மெக்டொனால் மேலும் எழுதுகிறார்:”ராணுவச் சூழலில் பார்த்தால், ‘விர்துஸ்’ என்பது தாய்நாட்டைக் காக்கத் தேவைப்படும் வீரத்தைக் குறிக்கும்; ஆனால் பல நேரங்களில் அது போர்க்களத்தில் காட்டப்படும் ஆக்ரோஷமான தாக்குதல் குணத்தையே (Aggressive conduct) குறிக்கிறது. ராணுவம் அல்லாத சாதாரணச் சூழல்களில், இந்தத் துணிச்சலான ‘விர்துஸ்’ என்பது பொதுவாக மரணத்தையும் வலியையும் நேருக்கு நேர் எதிர்கொண்டு தாங்கும் திறனைக் குறிக்கிறது.”
துணிச்சலான ஆண்மைக்கு மிகச்சிறந்த உதாரணமாய் விளங்குபவன் தான் ‘காயஸ் முசியஸ்’ (Gaius Mucius). இவன் ஆரம்பகால ரோமானியக் குடியரசைச் சேர்ந்த ஒரு உன்னதமான ரோமானிய இளைஞன். ‘போர்சென்னா’ (Porsenna) என்ற எட்ரூஸ்கான் நாட்டு அரசன், ரோமானிய நகரத்தைச் சுற்றித் தன் படைகளைக் குவித்து முற்றுகையிட்டிருந்தான். காயஸ் முசியஸ் ரோமானிய செனட் சபையினரிடம் ஒரு அனுமதி கேட்டான்; எதிரியின் முகாமிற்குள் ரகசியமாக நுழைந்து அரசன் போர்சென்னாவைக் கொன்றுவிடுவதே அவனது திட்டம். ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக அவன் ஒரு தவறான ஆளைக் குறிவைத்து, போர்சென்னாவின் செயலாளரைக் கொன்றுவிட்டான்.
உடனே அரசனின் பாதுகாவலர்கள் அவனைக் கைகலப்பாகக் கைது செய்தனர். அப்போது காயஸ் முசியஸ் அந்த அரசனை நேருக்கு நேர் பார்த்து கம்பீரமாகச் சொன்னான்:”நான் ரோமானியக் குடிமகன், என் பெயர் காயஸ் முசியஸ். என் எதிரியைக் கொல்லவே ஒரு எதிரியாக நான் இங்கே வந்தேன். உன்னைக் கொல்ல நான் எவ்வளவு துணிச்சலோடு வந்தேனோ, அதே துணிச்சலோடு சாகக் கூட நான் தயாராக இருக்கிறேன். நாங்கள் ரோமானியர்கள், எப்போதுமே வீரத்தோடுதான் செயல்படுவோம்; ஒரு பேராபத்து எங்களைத் தாக்கும் போது அதை நாங்கள் துணிச்சலோடுதான் எதிர்கொள்வோம். இந்த எண்ணம் கொண்டவன் நான் ஒருவன் மட்டும் அல்ல, எனக்கு பின்னால் இதே போன்ற வீர கௌரவத்தை அடையத் துடிக்கும் பல நூறு மாவீரர்களின் பட்டாளமே அணிவகுத்து நிற்கிறது! “இதைக் கேட்டு ஆத்திரமடைந்த போர்சென்னா, காயஸ் முசியஸை எரியும் நெருப்பில் தூக்கிப் போடுவதாக மிரட்டினான்.
அதற்குப் பதிலடியாக, காயஸ் முசியஸ் தன் சொந்த வலது கையை எரியும் நெருப்புத் தணலுக்குள் நேராக நீட்டி அப்படியே வைத்திருந்தான். அவனது கை நெருப்பில் வெந்து கருகிய போது, அவன் அரசனைப் பார்த்துச் சொன்னான்:”என்னை நன்றாகப் பார்! ஒரு உன்னதமான புகழை அடையத் துடிக்கும் மாவீரர்களுக்கு, இந்த உடம்பெல்லாம் எவ்வளவு அற்பமான ஒரு விஷயம் என்பதை இப்போது நீயாவது புரிந்து கொள்!”
போர்சென்னா, காயஸ் முசியஸைப் பார்த்து வியந்துபோய் சொன்னான்—”நீ மட்டும் என் சொந்தப் பழங்குடி இனத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்திருந்தால், உன்னுடைய இந்த அசாத்தியத் துணிச்சலை நான் மனதாரப் பாராட்டியிருப்பேன்.” காயஸ் முசியஸ் விடுவிக்கப்பட்டான். ஆனால், அவன் போவதற்கு முன்னால் போர்சென்னாவை எச்சரித்துவிட்டுப் போனான்: “தங்களின் நகரத்தைக் காப்பாற்றத் தங்களின் உயிரையே தியாகம் செய்யத் துணியும் முன்னூறு ரோமானிய மாவீரர்கள் அங்கே காத்திருக்கிறார்கள். ரோமானிய முற்றுகை தொடர்ந்தால், இன்றோ அல்லது என்றோ ஒருநாள் அவர்களில் யாராவது ஒருவன் உன்னைக் கண்டிப்பாகக் கொன்று தீர்ப்பான்!” என்று வாதாடினான். உடனே பயந்துபோன போர்சென்னா, ரோமானியர்களிடம் சமாதானம் பேசத் தன் தூதர்களை அனுப்பி முற்றுகையைக் கைவிட்டான்.
எரியும் நெருப்பில் தன் வலது கையை இழந்ததால், காயஸ் முசியஸுக்கு ‘இடது கையை உடையவன்’ என்று பொருள்படும் “ஸ்கேவோலா” (Scaevola) என்ற வரலாற்றுப் புகழ்பெற்ற புனைப்பெயர் கிடைத்தது.அரிஸ்டாட்டில் மற்றும் ரோமானியர்கள் இருவருக்குமே, வீரம்—மற்றும் ஆண்மை—என்பது தங்களின் சொந்தப் பழங்குடி மக்களின் பாதுகாப்புக்காக, ஒரு பேராபத்திற்கு எதிராகத் தங்களின் உயிரையும் உடல் உறுப்புகளையும் வீரத்தோடு பணையம் வைக்கும் ஒரு சுயவிருப்பம்தான். அதுவும் குறிப்பாக வேற்றுப் பழங்குடி இனத்தோடு நடக்கும் போர்க்களச் சூழலில் இது மிக முக்கியமானது.
ஒட்டுமொத்தக் குழுவின் உயிர்வாழ்வை உறுதி செய்வதற்காகத் தேவைப்படும் அந்த ஆபத்தை எதிர்கொள்ளும் துணிச்சல்தான் அரிஸ்டாட்டிலின் பார்வையில் மிக உன்னதமான வீரம். பட்டாளத்திற்காகத் தன் சொந்த உயிரையே பணையம் வைக்கத் துணியும் அந்தச் செயல்—அவனது விசுவாசத்தை நிரூபிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், அந்தப் பட்டாளத்திற்குள் அவனது மதிப்பை பலமடங்கு உயர்த்துகிறது. நிலைமை மிகவும் மோசமாகி உயிருக்கே ஆபத்து வரும்போது, ஒட்டுமொத்தக் குழுவின் உயிர்வாழ்விற்காகத் தன் வசமுள்ள அனைத்தையும்—ஏன் தன் சொந்த உயிரைக் கூட தியாகம் செய்யத் துணியும் அப்படிப்பட்ட ஒரு ஆணைத்தான் மற்ற ஆண்கள் கண்ணை மூடிக்கொண்டு முழுமையாக நம்புவார்கள்.
ஒரு குழுவிற்குத் தப்பிப்பிழைப்பதற்கான எந்த ஒரு பேராபத்தும் வராத வரை, அவர்கள் வீரம் என்பதைப் பற்றிப் பெரிய பெரிய தத்துவங்கள் பேசிக் கொள்ளலாம்; சின்னச் சின்னத் தியாகங்களைச் செய்துகொண்டு தங்களைத் துணிச்சலானவர்கள் என்று பாராட்டிக் கொள்ளலாம். ஏனென்றால், ஆபத்து இல்லாத சொகுசு வாழ்க்கையில் “புத்திசாலித்தனமான துணிச்சல்” (Intellectual courage) போன்ற பசப்பு வார்த்தைகளைப் பேசிக் கொள்வது மிகவும் எளிது! ஆனால், ஒரு குழுவிற்கு முழுமையான பாதுகாப்பு இன்னும் உறுதி செய்யப்படாத வரை, இப்படிப்பட்ட வெற்றுப் பாசாங்குகளைப் பேசிக்கொண்டு அவர்களால் நிம்மதியாக வாழ்ந்துவிட முடியாது.
வீரம் என்ற வார்த்தை இன்று மிகவும் மலிவான ஒன்றாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஏதேனும் ஒரு சினிமா பிரபலம் நோய்வாய்ப்பட்டு அதற்காக அழுது புலம்பாமல் இருந்தால் போதும்… உடனே பத்திரிகைகள் அவனை “துணிச்சலான போர்” செய்கிறான் என்கிற அளவுக்கு வானளவிற்குப் பாராட்டத் தொடங்கிவிடுகின்றன. மற்றவர்கள் எதிர்கொள்ளும் கடினமான சூழ்நிலைகளை நாம் புரிந்துகொள்வதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. ஆனால், அதே நேரத்தில் அரிஸ்டாட்டில் மற்றும் ரோமானியர்கள் அன்று உணர்ந்ததைப் போல, நாமும் ஒரு உண்மையை ஒப்புக்கொண்டே தீர வேண்டும்—அதாவது, வீரம் என்பது அதன் மிக உயர்ந்த மற்றும் தூய்மையான வடிவத்தில், ஒட்டுமொத்தக் குழுவின் நன்மைக்காகத் தன் உடலுக்கு வரும் ஆபத்துகளையோ அல்லது மரணத்தையோ சுயவிருப்பத்தோடு துணிச்சலாக எதிர்கொள்வது மட்டும்தான்! ஆபத்துகள் குறையும் போது, அங்கே வீரத்திற்கான அசல் இலக்கணமும் தன் வீரியத்தை இழந்து நீர்த்துப் போகிறது.
அரிஸ்டாட்டில் மாவீரர்களின் துணிச்சலை நற்பண்புகளிலேயே மிக உன்னதமானதாகக் கருதினார். அதே நேரத்தில், ‘ஆக்ரோஷமான குணம்’ (Spiritedness) என்பது ‘வீரத்திற்கு நெருக்கமான ஏதோ ஒரு குணம்’ என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார். பிளாட்டோவின் ‘குடியரசு’ (Republic) நூலில், காட்டுமிராண்டித்தனமான கொடூரம் என்பதும், அசாத்திய வீரத்தைத் தூண்டும் அதே ஆக்ரோஷமான மனோபாவத்திலிருந்துதான் பிறக்கிறது என்று கூறப்பட்டுள்ளது. வீரம் என்பது முறையாகப் பயிற்சி அளிக்கப்பட்ட, சமூக அங்கீகாரம் பெற்ற ஒரு கூட்டு மனோபாவம்.
பிளாட்டோவின் மொழிபெயர்ப்பாளர் ஆலன் புளூம் (Allan Bloom) வீரத்தின் பிறப்பிடத்தை—ஆக்ரோஷம் அல்லது கோபம் மற்றும் ஆத்திரத்தின் இருப்பிடமாகவே அடையாளப்படுத்துகிறார். சாக்ரடீஸ் தன் நகரத்தின் பாதுகாவலர்களை “உன்னதமான நாய்க்குட்டிகளுக்கு” (Noble puppies) ஒப்பிட்டார். அவை தங்களுக்குத் தெரிந்தவர்களிடம் மிகவும் மென்மையாகவும், தேவைப்படும்போது முன்பின் தெரியாத எதிரிகளிடம் மிகக் கொடூரமாகவும் போரிடும் குணம் கொண்டவை.
அசல் ஆண்மை எதோடு தொடர்புடையது என்பதை நாம் நேர்மையாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றால், அதன் மேல் பூசப்பட்டுள்ள போலி ஒழுக்க முகமூடிகளையும் உன்னதப் பாசாங்குகளையும் சற்றே கழற்றி எறிந்துவிட்டுப் பார்க்க வேண்டும். சில ஆண்கள் தங்களின் ஆதிமன உணர்விலேயே—அந்த உன்னதமான நாய்க்குட்டிகளைப் போல—மாவீரர்களுக்கான குணங்களைக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால், ஒரு ஆண் ஒட்டுமொத்தக் குழுவிற்காகத் தன் உயிரைப் பணையம் வைக்கத் துணிவதற்கு முன்னால், பொதுவாக அவன் ஆபத்துகளை எதிர்கொள்ளும் குணம் கொண்டவனாக இருக்க வேண்டும்.
பொதுவாக ஆண்களும் பெண்களும் ஆபத்துகளைத் தவிர்க்கவே விரும்புவார்கள்; எந்தவொரு பெரிய ஆபத்திலும் சிக்காமல் இருக்கவே அவர்கள் தங்களின் பாதையை மாற்றிக் கொள்கிறார்கள். ஒட்டுமொத்தக் குழுவிற்காகத் தியாகம் செய்யும் அந்த “உயர்ந்த வீரம்” நமக்கு வர வேண்டும் என்றால், அதற்கு முன்னால் ஆபத்துகளைக் கண்டு அஞ்சாத ஒரு “அடிப்படைத் துணிச்சல்” நமக்குத் தேவை. பலத்தைப் போலவே வீரத்தையும் நம்மால் பயிற்சியின் மூலம் வளர்த்துக் கொள்ள முடியும். இருப்பினும், பலத்தைப் போலவே சில ஆண்களுக்கு இந்தத் துணிச்சல் இயற்கையிலேயே மற்றவர்களை விட அதிகமாக இருக்கிறது.
பெண்களுக்கு இருப்பதை விட ஆண்களுக்கு ஆபத்துகளை எதிர்கொள்ளும் குணம் மிகவும் இயல்பாகவே கைவருகிறது. ஆண்கள் ஆபத்துகளை எதிர்கொள்வதில் அதிக ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள். ஆண்கள் தங்களுக்குள் ஒருவரையொருவர் தூண்டிவிட்டு, ஆபத்தான காரியங்களைச் செய்யச் சொல்லி உசுப்பேற்றிக் கொள்வார்கள். போர்க்களத்தில் தன் வீரத்தைக் காட்ட எந்த ஒரு பெரிய இலக்கும் இல்லாத போது, இளைஞர்கள் தங்களுக்குள் வீணான, முட்டாள்தனமான ஆபத்தான சவால்களில் ஈடுபடுவது இதனால்தான். இருப்பினும், சின்னச் சின்ன ஆபத்துகளைச் சுலபமாகக் கையாளப் பழகிய ஒரு ஆண்—நிஜமாகவே ஒரு பேராபத்து வரும்போது—தன் மீது அதிக நம்பிக்கை கொண்டவனாகவும், வெற்றிகரமாகச் செயல்படக் கூடியவனாகவும் மாறுவான்.”
“ஆண்மை என்றால் என்ன?” என்ற கேள்விக்கு நாம் பதிலளிக்கும் போது, குழுவிற்குள் இருக்கும் அந்தத் தனிமனிதனின் முக்கியத்துவத்தையும் நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. மாவீரர்களின் துணிச்சல் ஒட்டுமொத்தக் குழுவிற்கும் நன்மை பயக்கும் என்பது உண்மைதான். ஆனால், நாம் ஏற்கனவே விவாதித்தது போல, ஒரு குழுவிற்குள்ளும் உயர்ந்த அந்தஸ்தை (Status) அடைவதற்காக போட்டி போடுவதிலும் தனிமனிதர்களுக்கு பல நன்மைகள் கிடைக்கின்றன; இதற்கு, ஒட்டுமொத்தக் குழுவிற்காகத் தியாகம் செய்யும் வீரத்தை விட, இது சற்றே மாறுபட்டது. ஒருவகையில் இது சுயநலம் பொதிந்த துணிச்சல்.
தன் சொந்த நலனுக்காகப் போராடும் ஒரு தனித்துவமான ஆக்ரோஷ குணம் இதற்கு வேண்டும். ஒரு ஆணின் பலம் என்பது எப்போதுமே மற்றவர்களின் சேவைக்காக மட்டுமே பயன்படுத்தப்படும் ஒரு ஆயுதம் அல்ல. அது தங்களின் சொந்த நலன்களை மேம்படுத்தவும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஒரு ஆண் தன் தனிப்பட்ட ஆதாயத்திற்காக—அது பொருளாகவோ அல்லது மன ரீதியானதாகவோ இருக்கலாம்—எந்த ஒரு பிரதிபலனும் இல்லாமல் ஒட்டுமொத்தக் குழுவிற்காகத் தொடர்ந்து தியாகம் செய்துகொண்டே இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது முட்டாள்தனமானது.
ஆண்கள் தங்களின் சொந்த நலனுக்காகப் போரிடுவதையும், தங்களுக்குள் போட்டியிடுவதையும், தங்களின் தேவைகளைக் கவனித்துக் கொள்வதையும் நாம் இயல்பான ஒன்றாகவே பார்க்க வேண்டும். ஒரு ஆண் போராடி ஜெயிக்க வேண்டும், தன் வாழ்க்கையில் செழிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படுவதை விட இயற்கையானது வேறு என்ன இருக்க முடியும்?
ஒரு குழுவை எப்போதும் மிகவும் பலசாலியான ஆண் தான் வழிநடத்துவான் என்று சொல்ல முடியாது; மாறாக, யார் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்கத் துணிகிறானோ, அவனே அந்தப் பட்டாளத்தை வழிநடத்துவான். ஒரு குழுவிற்குள் இருக்கும் பிற ஆண்களின் நலன்களை விடத் தன் சொந்த நலனை அழுத்தமாக முன்வைக்க ஒரு ஆணுக்கு இந்தத் தனிப்பட்ட துணிச்சல் தேவைப்படுகிறது.
மிகவும் அடிப்படையான ஒரு சமூக அளவில், உங்களது விருப்பத்தை இன்னொரு ஆணின் மேல் திணிக்க வேண்டும் என்றால், அங்கே வன்முறைக்கான ஒரு சிறிய அச்சுறுத்தலாவது இருந்தாக வேண்டும். ஆண்கள் எப்போதுமே ஒருவரையொருவர் இப்படித்தான் எடைபோடுகிறார்கள்; இன்றும் அவர்கள் தங்களின் தகுதியை இப்படித்தான் தீர்மானிக்கிறார்கள். ஒரு சமூகக் கட்டமைப்பிற்குள் (Hierarchy) மற்ற ஆண்களை முந்திக்கொண்டு முன்னேற, இந்த அடிப்படையான, சுயநலமான துணிச்சல் ஒவ்வொரு ஆணுக்குள்ளும் இருந்தாக வேண்டும். இதுதான் போட்டியிடும் குணத்தின் அசல் வடிவம். இன்றும் ஆண்கள் நேருக்கு நேர் சந்திக்கும் போது—எதிரே நிற்கும் ஆண் தன் விருப்பத்தை எந்த அளவிற்கு நிலைநிறுத்தத் துணிவான் என்பதைத் துல்லியமாகக் கணிக்கவே முயல்கிறார்கள்.
நான் அழுத்தமாக என் கருத்தைச் சொன்னால், அவன் எனக்கு ‘வழிவிடுவானா’ (Give way)? அல்லது அவன் எனக்குப் பதிலடி கொடுப்பானா? இந்த அடிப்படையான ‘முன்னேறிப் பாயும்’ குணம்தான் வீரத்தின் அசல் பொறி. இந்தத் துணிச்சல் ஒரு ஆணிடம் போதிய அளவில் இல்லை என்றால், அவனால் அதற்கு மேல் இருக்கும் எந்தவொரு உயர்ந்த வீரத்தையும் சிந்திக்கக் கூட முடியாது. தன் சொந்த நலன்களை மேம்படுத்தவும், ஆபத்துகளை எதிர்கொள்ளவும் தேவைப்படும் இந்தத் துணிச்சலுக்குப் பல பெயர்கள் உள்ளன. பெரும்பாலான மக்கள் இதை “நெஞ்சுரம்” அல்லது “தைரியம்” (Guts) என்றுதான் அழைக்கிறார்கள்.
இதற்குக் குறிக்கப்படும் இன்னொரு வார்த்தைதான் “கேம்னஸ்” (Gameness – சளைக்காத வேகம்). சாம் ஷெரிடன் (Sam Sheridan) தனது ‘ஏ ஃபைட்டர்ஸ் ஹார்ட்’ (A Fighter’s Heart) என்ற புத்தகத்தில் இதைப்பற்றி எழுதியுள்ளார். ‘கேம்னஸ்’ என்பது பொதுவாக நாய் சண்டைகளில் (Dogfighting) பயன்படுத்தப்படும் ஒரு சொல். ஒரு சண்டைக்குள் பாய்வதற்கான ஆர்வம், கட்டுக்கடங்காத வெறித்தனம் மற்றும் முக அமைப்பு சிதைந்து மரணமே வந்தாலும் அந்தச் சண்டையை முடிக்காமல் பின்வாங்காத ஒரு அசாத்திய மன உறுதி ஆகியவற்றை விவரிக்கவே இந்த வார்த்தை பயன்படுத்தப்படுகிறது.
நாய் சண்டைகளில், இரண்டு நாய்களும் ஏதேனும் ஒரு காரணத்திற்காகச் சண்டை நிறுத்தப்படும் வரை தொடர்ந்து கடித்துக் கொள்ளும். பின்னர் அந்த நாய்கள் தங்களின் எல்லைக் கோடுகளுக்குப் (Scratch lines) பின்னால் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு மீண்டும் விடுவிக்கப்படும். அப்படி விடுவிக்கப்பட்டவுடன், எந்த ஒரு பயமும் இல்லாமல் மீண்டும் பாய்ந்து சென்று சண்டையைத் தொடங்கும் நாய்களைத்தான் “கேம்” (Game – சளைக்காதவை) என்று அழைப்பார்கள். நாய் சண்டை என்பது உண்மையில் அந்தச் சளைக்காத வேகத்திற்கான ஒரு கொடூரமான சோதனைக்களம்.
ஷெரிடன் கூறுவது போல, நாய் சண்டை என்பது ஏதோ மரணத்திற்கான சண்டை அல்ல. அந்த நாய்கள் தங்களின் எல்லைக் கோட்டைத் தாண்டிச் செல்ல மறுக்கும் வரை அல்லது தங்களின் தோல்வியை ஒப்புக்கொள்ளும் வரை மட்டுமே அந்தச் சண்டை தொடரும். இது ஒருவகையில் “நான் தோற்றுவிட்டேன்” (Uncle) என்று வாயால் ஒப்புக்கொள்வதைப் போன்றதுதான். ஆண்கள் இன்றும் ஒருவருக்கொருவர் இந்தச் சளைக்காத வேகத்தை (Gameness) வைத்தே எடைபோடுகிறார்கள். ஷெரிடனின் புத்தகம் பேசும் பாக்ஸிங் மற்றும் தொழில்முறைப் போட்டிகளில் (Professional fighting) இந்தத் தத்துவம் மிக முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. இந்த அடக்க முடியாத வீரம் என்பது ஒவ்வொரு மாவீரனின் பயணத்திலும் ஒரு முதன்மையான அங்கமாக இருக்கும். விளையாட்டுகளில், ஒருவன் மிக மோசமான தோல்வியிலிருந்து மீண்டும் எழுந்து வந்து ஜெயிப்பதற்கு (Comeback) இந்தத் துணிச்சல் தான் காரணம்.
ஒரு ஆண் தன் வாழ்க்கையின் மிகக் கடுமையான சவாலை எதிர்கொள்ளும் போது, அவனது தோழர்கள் அனைவரும் கைகழுவிவிட்டுப் போன பிறகும், அவனுள் இருக்கும் அந்த அசல் வீரம் (Pure heart) மட்டுமே அவனைத் தாங்கிப் பிடித்து எதிரியை வீழ்த்த வைக்கிறது. இதுதான் ஒவ்வொரு ராக்கி (Rocky) திரைப்படங்களின் உச்சகட்டக் காட்சியாகவும், ஹல்க் ஹோகனின் (Hulk Hogan) மல்யுத்தப் போட்டிகளின் தந்திரமாகவும் இருந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு ‘டை ஹார்ட்’ (Die Hard) திரைப்படத்திலும், கதையின் நாயகன் ஜான் மெக்லேன் எதிரிகளால் அடித்துத் துவைக்கப்பட்டு, மரணத்தின் விளிம்பு வரை சென்றுவிட்டு, மீண்டும் எழுந்து வந்து வில்லன்களை அழித்து நாசமாக்குவான். இந்த மாவீரர்களுக்குள் எப்போதும் ஒரு ‘முன்னேறிப் பாயும்’ உந்துதல் இருக்கும்; மற்றவர்கள் அனைவரும் எப்போதோ தங்களின் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு சரணடைந்திருக்கும் சூழ்நிலையிலும், இவர்களை மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து வந்து போராட வைப்பது அவற்றுள் இருக்கும் அந்தச் சளைக்காத வீரம்தான்!
சண்டைக்குச் சளைக்காத வெறித்தனம் (Game) கொண்ட ஒரு ஆண், அப்படி இல்லாத ஒருவனை விட மிக எளிதாக வாழ்க்கையில் முன்னெடுத்துச் செல்ல முடியும். ஏனெனில், தனக்கு இணையாகத் துணிச்சல் இல்லாதவன் ஒருகட்டத்தில் நமக்கு வழிவிடுவான் என்பதை அவன் நன்றாக அறிவான். சிலர் ஆண்மையை “ஆல்பா” (Alpha) மற்றும் “பீட்டா” (Beta) என்று பிரித்துப் பேசுகிறார்கள். என் நண்பர் ஒருவர் இதை மிகவும் எளிமையாக விளக்கினார்: “உன்னால் இன்னொரு ஆணை உன்னுடைய தம்பி போல நடத்த முடிகிறது என்றால், நீதான் அங்கே ஆல்பா!” ஆல்பா என்பவன் எப்போதுமே அதிகத் துணிச்சலோடு (More push) முன்னேறிப் பாய்பவன்; அவன் பீட்டாவை முந்திக்கொண்டு செல்வான்.
இப்படிப்பட்ட சளைக்காத துணிச்சல் உங்களிடம் இருப்பது போலப் பாசாங்கு செய்வது (Feigning gameness) கூடச் சில நேரங்களில் ஒரு நல்ல தந்திரமாக அமையலாம்—யாரும் உங்களது அந்தப் பொய்யைக் கண்டுபிடித்து உங்களை வம்புக்கு இழுக்காத வரை! உங்களது உடல் மொழி, குரலின் ஏற்ற இறக்கம் மற்றும் வார்த்தைகளின் தேர்வு மூலம் உங்களிடம் அசாத்தியத் துணிச்சல் இருப்பது போல மற்றவர்களை நம்ப வைக்க முடியும். உங்களுக்குத் தேவையானதைப் பெற நீங்கள் எவ்வளவு தூரம் வேண்டுமானாலும் பாயத் தயாராக இருக்கிறீர்கள் என்ற பிம்பத்தை உருவாக்குவது—உங்களது அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்த உதவும். நீங்கள் ஒரு கைதியாக இருந்தாலும் சரி, தொழிலதிபராக, காவல்துறை அதிகாரியாக, ஒரு பெற்றோராக அல்லது தன் நாயைக் கட்டுப்படுத்த முயலும் ஒரு சாதாரண மனிதனாக இருந்தாலும் சரி… இது எல்லா இடத்திற்கும் பொருந்தும்.
ஒருவன் நடிக்கும் அந்தப் பாசாங்கு பார்ப்பதற்கு உண்மையாக இருக்கும் வரை, பெரும்பாலான மனிதர்கள் அவனிடம் தேவையில்லாமல் வம்பு வைத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள். துணிச்சல் இருப்பது போலக் காட்டுவது என்பது தன் சுயவிருப்பத்தை நிலைநிறுத்துவதற்கான ஒரு வழி; ஆதிகால மனிதச் சமூகங்கள் தொட்டே மக்கள் இதைச் செய்து வருகிறார்கள். ஆனால், உங்களது தகுதிக்கு மீறி நீங்கள் முரடனைப் போலக் காட்டிக்கொள்ள முயன்று, அதில் சொதப்பும் போதுதான் (Failed attempts)… இன்றைய பெண்ணியவாதிகள் அதை “ஆண்மைப் பாசாங்கு” (Performing masculinity) அல்லது “முரடன் முகமூடி” என்று கிண்டல் செய்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் கவனிக்கத் தவறும் உண்மை என்னவென்றால், இன்றைய ஆண்களும் தங்களுக்குள் ஒரு சமூகக் கட்டமைப்பை (Hierarchy) உருவாக்கவும், ஒருவரையொருவர் எடைபோடவும்தான் இத்தகைய சவால்களை எதிர்கொள்கிறார்கள்.
பெரும்பாலான ஆண்கள் நிஜமான போர்க்களத்தைச் சந்திக்காதவர்களாக இருந்தாலும், இன்றும் அவர்கள் தங்களுக்குள் இந்தத் தகுதிக்கான போட்டியை நடத்திக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். நவீன நாகரிகச் சூழலில் பார்க்கும்போது இது ஒரு முட்டாள்தனமான விளையாட்டாகத் தோன்றலாம்; ஏனெனில் இது ஒரு ஆதிகாலத் தப்பிப்பிழைக்கும் சூழலின் மரண பயம் நிறைந்த யதார்த்தத்திலிருந்து முற்றிலும் தூர விலகி வந்துவிட்டது!
இருப்பினும், உங்களிடம் சளைக்காத துணிச்சல் இருப்பது போல அளவுக்கு அதிகமாகப் பாசாங்கு செய்வது… சில நேரங்களில் ஒரு ஆபத்தான, கற்பனையான மாயை உலகிற்குள் (Delusional behavior) உங்களைத் தள்ளிவிடக்கூடும். நிஜ வாழ்க்கையில் வன்முறையைச் சந்திக்காத அல்லது அதைப் பற்றிய எந்தவொரு நேரடி அனுபவமும் இல்லாத பலர் கூட, இன்றும் வன்முறையான உடல் மொழியையும் ஆக்ரோஷத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறார்கள். உங்களுக்குப் பின்னால் ஆயுதம் ஏந்திய ஒரு மிகப் பெரிய கூட்டமோ அல்லது செல்வாக்கோ இருக்கும்போது, நீங்கள் யாருக்கும் அஞ்சாமல் எதை வேண்டுமானாலும் பேசலாம் என்ற ஒரு போலித் தைரியம் உங்களுக்குள் தானாகவே வந்துவிடுகிறது.
வன்முறையின் அசல் கணக்குகளைப் பற்றித் துளிரும் கவலைப்படாமல் இன்றைய மனிதர்கள் சும்மா வாய்ச் சவால்கள் விடுகிறார்கள். ஏனெனில், ஏதேனும் சண்டை என்று வந்தால் சட்டம் ஒழுங்கும் காவல்துறையும் நடுவில் புகுந்து தங்களைக் காப்பாற்றும் அல்லது தாக்கியவனைத் தண்டிக்கும் என்ற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை அவர்களுக்கு இருக்கிறது. இத்தகைய கற்பனையான தைரியம் என்பது—வன்முறையைத் தடுத்து நிறுத்தப் பின்னணியில் இருக்கும் சட்டதிட்டங்களையும், அரசாங்கத்தின் பாதுகாப்பையும் மட்டுமே நம்பி வாழ்கிறது. வன்முறை வெடிப்பதற்கான எந்தவொரு பெரிய ஆபத்தும் இல்லாத சொகுசு நாகரிகச் சூழலில் மட்டும்தான் இப்படிப்பட்ட போலித் தைரியத்தோடு ஒருவனால் வலம் வர முடியும்.
ஆனால், முழுமையான பாதுகாப்பற்ற, ஆபத்துகள் நிறைந்த ஒரு சூழலில் வாழும் போது, உங்களது சுயமரியாதையைக் காப்பாற்ற வெறும் வாய்ப் பேச்சு போதாது; அங்கே உடல் ரீதியான துணிச்சலும் ஆபத்தை எதிர்கொள்ளும் வீரமும் கண்டிப்பாக இருந்தாக வேண்டும். அரசாங்கம் வந்து உங்களைக் “காப்பாற்றும்” என்ற எந்தவொரு உத்தரவாதமும் இல்லாத இடத்தில், ஒரு முரட்டுத்தனமான ஆணை எதிர்த்துப் பேசுவது என்பது மரணக் கிணற்றில் குதிப்பதற்குச் சமம்—அவனுடன் சண்டையிட உங்களது உடல் தயாராக இருந்தால் ஒழிய, அவனிடம் வம்பு வைத்துக் கொள்வது முட்டாள்தனம்!
சளைக்காத வேகம் (Gameness) என்பது ஒருவனுடைய பிரம்மாண்ட உடலமைப்போடும், தசை பலத்தோடும் ஓரளவு தொடர்புடையதாக இருக்கலாம். ஆனால், உடலமைப்பில் சிறியதாக இருக்கும் பல ஆண்கள், தங்களை விடப் பெரிய முரடர்களை விடவும் அசாத்தியத் துணிச்சலோடு (More game) களத்தில் நிற்பதை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். பாக்ஸிங் போட்டிகளில் இருக்கும் ‘ஃபிளைவெயிட்’ (Flyweight) பிரிவு வீரர்கள் இதற்கு ஒரு மிகச்சிறந்த உதாரணம். அவர்கள் உடலமைப்பில் தங்களை விடப் பெரிய பல ஆண்களை விடப் பலமடங்கு குறைந்த பலம் கொண்டவர்களாக இருந்தாலும், சண்டையிடுவதில் அசாத்தியத் துணிச்சலோடும் சளைக்காத வேகத்தோடும் களத்தில் பாய்வார்கள்.
உடல் எடையை அடிப்படையாகக் கொண்டு நடத்தப்படும் அனைத்து அதிரடி விளையாட்டுப் போட்டிகளுமே (Combat sports)—உடலமைப்பு முக்கியமல்ல, எந்த அளவிலான ஆண்களாலும் அசாத்தியத் துணிச்சலை வெளிப்படுத்த முடியும் என்பதை நமக்குத் தெளிவாக உணர்த்துகின்றன.
ஆண்களும் பெண்களும் தங்களின் துணிச்சலைக் காட்ட முடியும் என்பது உண்மைதான்; ஆனால், மனித வரலாற்றில் ஒரு பெண்ணின் சமூக அந்தஸ்து என்பது, அவள் சண்டை குணத்தை அடிப்படையாக வைத்து ஒருபோதும் அமைந்ததில்லை. அடக்கமான, கண்ணியமான, அமைதியான பெண்களையே ஆண்கள் பெரிதும் விரும்புகிறார்கள்; மற்ற பெண்களாலும் அவர்கள் அதிகம் மதிக்கப்படுகிறார்கள்.
இன்றும் கூட, ஒரு பெண்ணைத் தாக்கும் எந்தவொரு ஆணைப் பார்த்தாலும், சுற்றியிருக்கும் மற்ற ஆண்கள் உடனே பாய்ந்து சென்று அந்தப் பெண்ணைக் காப்பாற்றவும், அந்த ஆணைத் தண்டித்துத் துவம்சம் செய்யவும் துடிப்பார்கள். இந்த சமூகப் பாதுகாப்பின் காரணமாகவே, பல பெண்கள் எந்தவொரு பெரிய ஆபத்தும் இல்லாமல் தங்களின் துணிச்சலைச் சுலபமாக வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.
இன்னும் சிலர், வன்முறை வெடிக்கும் போது தங்களால் தற்காத்துக் கொள்ள முடியும் அல்லது எதிரிக்குத் தகுந்த பதிலடி கொடுக்க முடியும் என்று தங்களைப் பற்றி ஒரு போலி மாயை உலகிற்குள்ளும் (Delusional) வாழத் தொடங்கிவிடுகிறார்கள்.’கிராவிடாஸ்’ (Gravitas) என்பது ஒரு ஆணின் கம்பீரத்தைப் பற்றிப் பேச நாம் இன்றும் பயன்படுத்தும் ஒரு ஆதிகால வார்த்தை. குறிப்பாக, நடிகர்கள் மற்றும் அரசியல்வாதிகளின் ஆளுமையை விவரிக்க இது அதிகம் பயன்படுகிறது. ஒரு ஆணிடம் ‘கிராவிடாஸ்’ இருக்கிறது என்று நாம் சொல்லும்போது, அவனது பேச்சையும் செயலையும் நாம் மிகவும் தீவிரமாக (Seriously) எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று அர்த்தம். ‘கிராவிட்டி’ (Gravity – ஈர்ப்பு விசை) என்ற வார்த்தை ‘கிராவிடாஸ்’ என்ற லத்தீன் சொல்லிலிருந்து தான் வந்தது; இதன் அசல் அர்த்தம் ‘கனம்’ அல்லது ‘பாரம்’ (Heavy) என்பதாகும். ரோமானியர்கள் இந்த வார்த்தையைப் பயன்படுத்திய விதம்—ஒரு மனிதனையோ அல்லது ஒரு விஷயத்தையோ நாம் சாதாரணமாகக் கடந்துவிடக் கூடாது, அதற்கு ஒரு தனி மதிப்பு இருக்கிறது என்பதை உணர்த்தவே.
நாய் சண்டையின் அந்தப் பாய்ந்து கடிக்கும் ஆக்ரோஷ குணத்திற்கு நேர் எதிரானது இந்த ‘கிராவிடாஸ்’. இது ஒரு ஆணின் கம்பீரமான ஆண்மைக்கு ஒரு அமைதியான, அழுத்தமான எடையை வழங்குகிறது. வீரம் என்பது வெறும் போர்க்களத்திற்குள் பாய்வது அல்லது சமூகக் கட்டமைப்பில் முன்னேறிச் செல்வது மட்டுமல்ல; தான் இருக்கும் இடத்தை இரும்பு அரணாகப் பாதுகாத்து உறுதியாக நிற்பதும் கூட வீரம்தான். கம்பீரமான ஆண்கள் தங்களை யாரும் சாதாரணமாகக் கையாண்டுவிட முடியாது என்பதையும், தங்களுக்கு என்று ஒரு தனி மதிப்பு இருக்கிறது என்பதையும், தங்களை யாரும் எளிதாகப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட முடியாது என்பதையும் தங்களின் உடல் மொழி மூலமாகவே உலகிற்கு உணர்த்திவிடுவார்கள்.
ஆண்கள் தங்களைச் சுற்றியுள்ள பிற ஆண்களுக்கு என்ன சொல்ல வருகிறார்கள் என்றால்—தான் ஒரு “கனமான” (Heavy) ஆளுமை, தன்னை யாரும் அசைக்க முடியாது, எனவே தங்களைத் தீவிரமாக மதிக்க வேண்டும் என்பதுதான்! வீரம் என்பது ஆண்மையைத் தூண்டும் ஒரு இயக்க ஆற்றல்; ஆண்மைக்கான எந்தவொரு அர்த்தமுள்ள வரையறைக்கும் இந்த வீரம் என்பது மிகவும் இன்றியமையாதது. பலமும் வீரமும் ஒன்றுக்கொன்று கைகோர்த்துச் செயல்படும் ஒருங்கிணைந்த நற்பண்புகள் (Synergistic virtues).
உங்களிடம் அபாரமான பலம் இருந்து, போதிய வீரம் இல்லை என்றால் அங்கே பலத்திற்கு அர்த்தமே இல்லாமல் போய்விடும்; அதேபோல் வீரம் மட்டும் இருந்து பலம் இல்லை என்றாலும் அது எதற்கும் உதவாது. உயிர் பிழைப்பதற்காகப் போராடும் ஆண்களின் எந்தவொரு பட்டாளத்திலும் (Gang)—வீரத்துடன் களத்தில் வாழ்பவர்கள் மட்டுமே மதிக்கப்படுவார்கள், கௌரவிக்கப்படுவார்கள்; அதேபோல் போர்க்களத்தில் வீர மரணமடைந்தவர்கள் மாவீரர்களாகக் கொண்டாடப்படுவார்கள்!
வீரம் என்பது ஒரு மிக முக்கியமான வியூகம் சார்ந்த மதிப்பு. ஒருவன் துணிச்சலாக இருக்க வேண்டும் என்று தன் சுயவிருப்பத்தால் தேர்ந்தெடுக்க முடியும். அதன் மிகவும் அடிப்படையான வடிவத்தில் பார்த்தால் கூட, வீரம் என்பது பயத்தின் மீது நாம் கொள்ளும் ஒரு வெற்றிதான். இது இதயம், ஆக்ரோஷ குணம் மற்றும் லட்சிய வெறியோடு தொடர்புடையது. அதே நேரத்தில், இது போராடி ஜெயிக்க வேண்டும் என்ற ஒரு உந்துதலும் கூட.
வீரம் என்பது ஒரு அருவமான (Abstract) தத்துவம். அதற்குப் பல முகங்கள் உண்டு. அதனால்தான் “ஆண்களின் வழி” மற்றும் அந்தப் பட்டாளத்தின் மனோபாவத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயலும் நமக்கு, வீரம் எந்த அளவிற்குத் தேவையோ அந்த அளவில் அதன் இலக்கணத்தைச் சுருக்கமாகத் தந்துள்ளேன். தமக்கோ அல்லது பிறருக்கோ நன்மை பயக்கும் பொருட்டு, ஆபத்துகளை எதிர்கொள்ளத் துணியும் ஒருவனின் சுயவிருப்பமே வீரம்.
ஒழுக்க விதிகளுக்கு அப்பாற்பட்ட அதன் மிக அடிப்படையான வடிவத்தில், வீரம் என்பது எந்த விலையைக் கொடுத்தாவது சண்டையிட வேண்டும் அல்லது தன் இடத்தை விட்டு நகராமல் உறுதியாக நிற்க வேண்டும் என்ற ஒரு அசாத்திய வெறித்தனம் (Gameness, Heart, Spirit, Thumos). அதே நேரத்தில், மிகவும் வளர்ந்த, நாகரிகமான மற்றும் ஒழுக்க நெறிகள் கொண்ட அதன் தூய்மையான வடிவத்தில், வீரம் என்பது ஒரு குழுவின் அல்லது இன்னொரு மனிதனின் வெற்றி மற்றும் உயிர்வாழ்வை உறுதி செய்வதற்காக, பேராபத்துகளைத் துணிச்சலோடு எதிர்கொள்ளும் தீர்க்கமான ஒரு மன உறுதி (Courage, Virtus, Andreia).
சாம் ஷெரிடன் நாய்கள் சண்டை பற்றி இவ்வாறு எழுதினார்: “அவை பாம்புகளைப் போல ஆக்ரோஷமாக நெளிந்து, உடலை வளைத்து, எச்சிலைக் துப்பிக் கொண்டு வெறித்தனமாகப் பாய்கின்றன; கரடிகளைப் போலக் கர்ஜிக்கின்றன. ஆத்திரத்தின் உச்சகட்ட வடிவமே அவைதான். அவைகளின் வால்கள் ஆடிக்கொண்டிருக்கின்றன; அவை எதற்காகப் படைக்கப்பட்டனவோ அதைத்தான் அங்கே செய்கின்றன. அந்தப் போர்க்களத்தில் அவை தங்களின் அசல் அடையாளத்தை அடைகின்றன. அங்கே இரத்தம் சிந்துகிறது, ஆனால் அந்த நாய்கள் அதைப் பொருட்படுத்துவதே இல்லை. அவை புரண்டு, எதிரியைத் தங்களின் கீழ் அமுக்கி, தங்களின் முதுகில் விழும் அடிகளைத் தடுத்து, மீண்டும் எழுந்து நிற்கத் தங்களின் நகங்களால் போராடுகின்றன… தங்களுக்கு ஏற்படும் எந்தவொரு வலியும், அடுத்த நாயை வீழ்த்த வேண்டும் என்ற அவர்களின் வெறித்தனமான ஆசைக்கு முன்னால் அடிபட்டுப் போகிறது. அந்த உணர்வை நான் நன்றாக அறிவேன்.” என்றார். பிளாட்டோவும் மனிதர்களை நாய்களோடு ஒப்பிட்டுப் பேசினார்.
இன்றைய நவீன உலகத்தின் மிகப் பெரிய அவலங்களில் ஒன்று என்ன தெரியுமா? ஆண்கள் தங்களின் அசல் அடையாளத்தோடு வாழ்வதற்கும், அவர்கள் எதற்காகப் படைக்கப்பட்டார்களோ அதைச் செய்வதற்கும், அவர்களின் உடல்கள் எதைச் செய்யத் துடிக்கின்றனவோ அதைச் சாதிப்பதற்கும் இன்று அவர்களுக்கு எந்த ஒரு நல்வாய்ப்பும் கிடைப்பதில்லை.
அவர்கள் இன்று நவீன நாகரிகம் என்ற பெயரில் தரையோடு இணைக்கப்பட்ட ஒரு இரும்புச் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டுள்ளார்கள். காரிருளில் தோன்றும் வெற்று நிழல்களைப் பார்த்துப் பைத்தியக்காரத்தனமாகக் குரைத்துக் கொண்டும், தங்களைக் கடந்து செல்லும் சவால்களை எதிர்கொள்ள முடியாமல் தவித்துக் கொண்டும் கிடக்கிறார்கள். அந்தச் சவால்களின் முடிவுகள் என்னவாகும் என்பது அவர்களுக்கு எப்போதும் தெரியாமலேயே போய்விடுகிறது.