உலக ஆதிக்கத்துக்காக சீனா ‘அமிலத்தை’ ஆயுதமாக்கியது எப்படி?

சாதாரணமாக சல்பூரிக் அமிலம் (Sulphuric Acid) போன்ற ஒரு பொருளைத் தொழிற்சாலை வட்டாரங்களைத் தவிர வேறு யாரும் பெரியதாகக் கண்டுகொள்வதே இல்லை. தங்கம் அல்லது கச்சா எண்ணெய்யின் விலையைக் கவனிப்பது போல யாரும் இதன் சந்தை நிலவரத்தைத் தேடிப் பார்ப்பதும் கிடையாது. ஆனால், கடந்த சில வாரங்களில் நிலைமை தலைகீழாக மாறியிருக்கிறது. உலகளவில் காப்பர் தயாரிப்பாளர்கள், உர நிறுவனங்கள் மற்றும் சுரங்க அதிபர்கள் அனைவரும் இப்போது தங்களின் முழுக் கவனத்தையும் இந்த அமிலத்தின் மீது திருப்பியுள்ளனர். [1, 2, 3, 4]

காரணம், நடப்பு மே மாதத் தொடக்கத்திலிருந்து சல்பூரிக் அமில ஏற்றுமதிக்கு சீனா விதித்துள்ள அதிரடி முட்டுகட்டைகள்தான். சீனா இந்த முடிவை ஏதோ திடீரென்று ஒரே நாளில் எடுத்துவிடவில்லை; கடந்த சில மாதங்களாகவே ஏற்றுமதி ஒதுக்கீடுகள் (Quotas) மூலம் திட்டமிட்டே முளையிட்டு வந்தது. கடந்த 2025-ஆம் ஆண்டின் இதே காலகட்டத்தில் 1.3 மில்லியன் டன்னாக இருந்த அதன் ஏற்றுமதி, இந்த 2026-இன் முதல் நான்கு மாதங்களில் 700,000 டன்னாகப் பாதியாகக் குறைக்கப்பட்டது. [1, 2, 3]

இந்தச் சதி ஆட்டத்தின் டைமிங் தான் மிக ஆபத்தானது. அமெரிக்க-இஸ்ரேல் படைகளுக்கும் ஈரானுக்கும் இடையே நடக்கும் போரினால், உலக வர்த்தகத்தின் இதயப் பகுதியான ஹார்முஸ் நீரிணை ஏற்கனவே மூடிக் கிடக்கிறது. கச்சா எண்ணெய் மட்டுமல்லாமல் சல்பர், அமோனியா போன்ற ரசாயனப் போக்குவரத்தும் இதனால் முடங்கியுள்ளது. இதற்கு நடுவே மற்றொரு முக்கிய நாடான ரஷ்யாவும் தன் பங்குக்கு சல்பர் ஏற்றுமதித் தடையை ஜூன் வரை நீட்டித்துள்ளது. மூன்று பக்கங்களிலிருந்தும் வரும் இந்த வியூக அழுத்தங்கள், உலகத் தொழில்துறை சங்கிலியின் பலவீனத்தை அப்பட்டமாகத் தோலுரித்துக் காட்டியுள்ளன. [1, 2, 3, 4, 5]

🩸 கண்ணுக்குத் தெரியாத கயிறு: பசுமைத் தொழில்நுட்பத்தின் கழுத்தை நெரிக்கும் சீனா

சல்பூரிக் அமிலம் நம் அன்றாட வாழ்க்கைக்குத் தொடர்பில்லாதது போல் தோன்றலாம், ஆனால் நவீன உலகப் பொருளாதாரத்தின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் அது கலந்திருக்கிறது. விவசாயத்திற்கான பாஸ்பேட் உரம் தயாரிக்க, எலக்ட்ரிக் வாகனங்களுக்கான நிக்கல், கோபால்ட் மற்றும் காப்பர் போன்ற உலோகங்களைச் சுரங்கங்களில் இருந்து பிரித்தெடுக்க இந்த அமிலம் இல்லாமல் அணுவும் அசையாது. இது மிகவும் அரிக்கக்கூடிய (Corrosive) ஆபத்தான திரவம் என்பதால், நிறுவனங்களால் இதை நீண்டகாலம் சேமித்து வைக்கவும் முடியாது. விநியோகச் சங்கிலியில் ஒரு சிறிய ஓட்டை விழுந்தாலும் அதன் தாக்கம் அடுத்த 24 மணிநேரத்தில் சந்தையில் எதிரொலித்துவிடும். [1, 2, 3, 4]

சீனாதான் இந்த அமிலத்தின் உலகளாவிய உற்பத்தி மற்றும் நுகர்வின் ஆகப்பெரும் சக்கரவர்த்தி. 2025-இல் அதன் உற்பத்தி 110 மில்லியன் டன்களையும் தாண்டியது. உலகளவில் கடல்வழியாக நடக்கும் இந்த அமில வர்த்தகத்தின் பெரும்பகுதியை சீனாதான் தன் கைப்பிடிக்குள் வைத்துள்ளது. இதன் அர்த்தம் என்னவென்றால், பெய்ஜிங் தனது மொத்த உற்பத்தியில் வெறும் ஒரு சிறிய பகுதியை ஏற்றுமதி செய்யாமல் நிறுத்தினாலே, உலகச் சந்தையில் ஒரு மாபெரும் நிலநடுக்கத்தை உருவாக்கிவிட முடியும். [1, 2, 3, 4]

இதற்குப் பின்னால் இருப்பது வெறும் உள்ளூர் சந்தையைக் காப்பாற்றும் சாதாரண வணிகத் திட்டம் அல்ல. உக்ரைன் போருக்குப் பிறகும், மேற்கத்திய நாடுகளுடனான மோதல் முற்றிய பிறகும், சீன அதிபர் ஷி ஜின்பிங்கின் வியூகம் முற்றிலும் மாறிவிட்டது. சீனா இப்போது வரவிருக்கும் ஒரு மிகப்பெரிய உலகளாவிய மோதலுக்கும், பொருளாதாரத் தடைப் போர்களுக்கும் (Trade wars) தன்னைத் தயார்படுத்தி வரும் ஒரு ‘போர்க்கால அரசைப்’ (State preparing for a more unstable world) போலச் செயல்படுகிறது. [1, 2, 3]

⚓ சிலி முதல் இந்தோனேசியா வரை: உலோகச் சந்தையில் விழுந்த மரண அடி

சீனாவின் இந்த அமில ஆட்டத்தின் உடனடிப் பாதிப்பு உலக உலோகச் சந்தைகளில் வெடிக்கத் தொடங்கியுள்ளது. உலகளவில் காப்பர் உற்பத்தியில் முதலிடத்தில் இருக்கும் சிலி (Chile), தனது காப்பரைப் பிரித்தெடுக்க முற்றிலும் சீனாவிலிருந்து வரும் சல்பூரிக் அமிலத்தையே நம்பியிருக்கிறது. அமிலத் தடையால் அங்குள்ள சுரங்கத் தொழில் முடங்கும் அபாயம் ஏற்பட்டுள்ளது. [1, 2]

மறுபுறம், உலகின் ஆகப்பெரும் எலக்ட்ரிக் வாகன பேட்டரி முனையமாக உருவெடுத்துள்ள இந்தோனேசியாவும் (Indonesia) இதே வலையில் சிக்கியுள்ளது. பேட்டரிகளுக்குத் தேவைப்படும் நிக்கல் மற்றும் கோபால்ட்டைச் சுத்திகரிக்க பல்லாயிரக்கணக்கான டன் சல்பூரிக் அமிலம் தேவை. சீனாவின் இந்த ஒரு பிடிவாத நகர்வு, உலகமே ஆவலோடு எதிர்பார்க்கும் எலக்ட்ரிக் வாகனப் புரட்சியின் (EV Transition) வேகத்திற்கு முட்டுக்கட்டைப் போட்டுள்ளது. [1, 2, 3]

இங்குதான் சீனாவின் இரட்டை லாப தந்திரம் ஒளிந்திருக்கிறது. தன் நாட்டுத் தொழிற்சாலைகளுக்குத் தேவையான அமிலத்தை மலிவான விலையில் தக்கவைத்துக் கொள்ளும் அதே வேளையில், ஐரோப்பிய மற்றும் அமெரிக்கப் போட்டி நிறுவனங்களின் உற்பத்திச் செலவை (Production Costs) இது தாறுமாறாக உயர்த்துகிறது. சீன நிறுவனங்கள் ஏற்றுமதி வருவாயை இழந்தாலும், உலக அரங்கில் தங்களின் எதிரிகளை விட தங்களுக்கு ஒரு மிகப்பெரிய வியூகச் சாதகத்தை (Strategic Advantage) இதன் மூலம் பெய்ஜிங் பெற்றுவிடுகிறது. [1, 2]

🔮 அடுத்து என்ன? சாமானியனின் ரொட்டித் துண்டில் முடியும் யுத்தம்

தொழில்துறையைத் தாண்டி, இந்த அமிலக் கட்டுப்பாடு இறுதியில் உலக விவசாயத் துறையையும், ஏழை நாடுகளின் உணவுப் பாதுகாப்பையும் தான் வேட்டையாடப் போகிறது. பாஸ்பேட் உரங்களின் விலை உயரும்போது, விவசாயச் செலவுகள் எகிறி, ஏற்கனவே பணவீக்கத்தால் தவிக்கும் ஏழை நாடுகளில் அது ஒரு மாபெரும் உணவுப் பஞ்சமாக (Food Crisis) உருவெடுக்கக் கூடும். [1, 2]

அரபு உலகமும் இந்த ஆபத்திலிருந்து தப்ப முடியாது. உலகின் முன்னணி உர உற்பத்தியாளரான மொராக்கோவும் (Morocco), வளைகுடா அரபு நாடுகளும் இந்த விநியோகச் சங்கிலியில் தான் தொங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. [1]

இறுதியாகக் கிடைத்த பாடம் ஒன்றுதான்: 21-ஆம் நூற்றாண்டின் உலக வல்லாதிக்கம் என்பது வெறும் கச்சா எண்ணெய்யையோ அல்லது தங்கச் சுரங்கங்களையோ கையில் வைத்திருப்பதில் மட்டும் இல்லை. நவீனத் உலகத் தொழில்துறையை இயக்கும், பின்னால் இருந்து உந்தும் ‘சல்பூரிக் அமிலம்’ போன்ற இடைநிலை மூலப்பொருட்களை (Intermediate Materials) யார் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கிறார்கள் என்பதில் தான் ஒளிந்திருக்கிறது. சீனா இப்போது அந்த வித்தையைத் தான் உலகிற்குச் செய்து காட்டியுள்ளது. [1, 2]